ย่อวี๋หรานจะไม่รู้เรื่องพื้นฐานความเห็นแก่ตัวของพวกนางได้อย่างไร?
นางหาใช่คนหูหนวกหรือเป็นใบ้ แต่หากเพื่อความปรองดองของครอบครัว บางครั้งนางก็ต้องแสร้งโง่เสียบ้าง
นางมอบหมายงานให้ไป ตราบใดที่พวกนางทำหน้าที่สำเร็จเรียบร้อย วิธีที่ทำให้สำเร็จอย่างไรนั้น นางก็แค่ยอมลืมตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่ง
ถ้านางต้องมาจัดการไปเสียทุกเรื่อง เย่อวี๋หรานคิดว่านางคงได้อายุสั้นลงไปอีกหลายปี
“แต่ข้ารู้สึกว่าพี่สะใภ้ใหญ่ทึ่มเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” จูปาเม่ยพูดอย่างจริงใจเป็นอย่างมาก “ถูกพี่สะใภ้รองรังแก ช่างน่าเห็นใจนัก”
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำอย่างไร?” เย่อวี๋หรานถาม
ครั้นจูปาเม่ยถูกถามก็มีสายตาทึ่มทื่อ “เรื่องนี้ข้าจะรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ? นี่น่าจะเป็นเรื่องของท่านแม่นะเจ้าคะ? ข้าไม่รู้ เช่นนั้นจึงมาบอกท่านแม่”
“เช่นนั้นเจ้าลองคิดดู ถ้าเจ้ายืนอยู่ในตำแหน่งพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้า เจ้าควรจะทำอย่างไร? ถ้าเจ้ายืนอยู่ในตำแหน่งพี่สะใภ้รองของเจ้า เจ้าควรจะทำเช่นไร? รวมถึงพี่สะใภ้สี่และพี่สะใภ้ห้าของเจ้า แน่นอนว่าพวกนางล้วนแต่มองเห็น แล้วพวกนางทำอย่างไร? และเพราะอะไร?”
เย่อวี๋หรานทำให้จูปาเม่ยเข้าใจด้วยตัวเอง เรื่องบางอย่างไม่มีถูกหรือผิดอย่างตายตัว แต่ยังต้องมองว่ายืนอยู่ในตำแหน่งไหนอีกด้วย
หลิ่วซื่ออยู่ในตำแหน่งของสะใภ้ใหญ่เพราะเหตุผลหลาย ๆ อย่าง แน่นอนว่านางมักจะ “เสียเปรียบ” แต่นางก็ใช้วิธี “ยอมเปิดกว้างถอยหนึ่งก้าว” จึงส
