บทที่ 286 นาน้ำถูกทำสัญลักษณ์
“เมื่อครู่เจ้าพูดว่าเจ้าต้องการไปที่หมู่บ้านใด?”
หญิงปากสว่างรีบให้เย่อวี๋หรานลดเสียงลง และพูดอย่างคลุมเครือ “ก็หมู่บ้านนั้นอย่างไรเล่า”
แน่นอนว่าเย่อวี๋หรานได้ยินแล้ว เพียงแต่ถ้านางจำไม่ผิด หมู่บ้านนี้เพิ่งถูกภรรยาของจูซิงวั่ง
‘กำหนด’ จุดการค้าไปแล้ว ทั้งยังเกือบจะสร้างตลาดได้แล้วด้วย
‘กำหนดจุดการค้า’ ที่คนสร้างไว้เรียบร้อยแล้ว จะให้คนคนนั้นออกไปอย่างไม่มีเหตุผลได้อย่าง
ไร?
“ข้าจำได้ว่าหมู่บ้านนั้น ดูเหมือนว่าภรรยาของซิงวั่งจะกำหนดจุดไว้แล้วไม่ใช่หรือ? เมื่อครู่เจ้าเพิ่งพูดกับข้าเรื่องภรรยาของซิงวั่งอยู่เป็นนานสองนาน คือเจ้ากำลังจ้องจะเอาจุดการค้าของคนอื่นหรือ?”
“เบาเสียงลงหน่อย” หญิงปากสว่างมองไปรอบ ๆ กลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน “ไม่ใช่ว่าข้าไม่มีประสบการณ์ด้านการค้า แต่เกรงว่าเมื่อถึงเวลาจะเสียเปรียบ เจ้าช่วยลองไปพูดกับเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสว่าให้พวกเขาเอาจุดทางการค้านี้ให้ข้า เมื่อข้าได้กำไร รับรองว่าจะให้ผลประโยชน์ต่อเจ้าไม่ขาด”
“หญิงปากสว่าง เจ้าอยากทำการค้าก็ไปพูดกับเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสโดยตรง แม้ว่าสินค้าที่ผู้หญิงหมู่บ้านสกุลจูทำการค้าล้วนมาจากครอบครัวข้า แต่เรื่องนี้ไม่สามารถให้ข้าตัดสินใจได้ ต้องไปถามเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส” เย่อวี๋หรานได้ยินอย่างชัดเจนว่านางต้องการจะทำอะไร จึงไม่คิดจะเสวนากับนางอีก
นางคิดว่าหญิงปากสว่างจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้
