่รบกวน เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว” อาจารย์จางรับชาสมุนไพรที่อีกฝ่ายส่งมาให้ รู้สึกเกรงใจอยู่ไม่มากก็น้อย
คนเป็นช่างอย่างพวกเขามีฐานะทางสังคมต่ำต้อยยิ่งนัก มีแค่ตอนอยู่ในหมู่บ้านชนบทที่พอจะได้รับความเคารพบ้าง
หากเมื่อไปอยู่ในตำบลกลับเป็น ‘ชนชั้นต่ำ’ ที่มีแต่คนดูถูก
แต่คนอื่นจะมีมารยาทเพียงไรก็ไม่เหมือนเย่อวี๋หรานที่แวะเวียนมาดูแลบ่อย ๆ
ผู้ที่มาทำงานด้วยกันกับอาจารย์จางยังมีศิษย์พี่ของเขาอีกคนนามว่า พี่ใหญ่เจิง
แม้จะเป็นศิษย์พี่ แต่พี่ใหญ่เจิงสมัยยังหนุ่มเคยล้มขาหักมาก่อน งานหนักบางอย่างไม่อาจทำได้ นายงานทั้งหลายไม่เต็มใจเชิญเขา
แต่ข้าวก็ยังคงต้องรับประทาน อาจารย์จางย่อมทนดูไม่ได้ เวลาได้รับงานมา หากสามารถพาพี่ใหญ่เจิงมาด้วยก็จะพามาด้วยกัน
เย่อวี๋หรานไม่ถือสาที่พี่ใหญ่เจิงไม่ได้มีแข้งขาคล่องแคล่ว ขอเพียงเขาสามารถทำงานที่สมควรทำได้ สะสางงานในมือให้เสร็จเรียบร้อยได้ก็พอแล้ว
อีกอย่างนั้นนางก็ไม่ได้มอบหมายให้พี่ใหญ่เจิงคนเดียว ทำได้ดีหรือไม่ดี ข้างหน้ายังมีอาจารย์จางรับผิดชอบอยู่คนหนึ่ง
นอกจากพวกเขาสองคน อาจารย์จางกับพี่ใหญ่เจิงยังพาลูกศิษย์มาด้วยอีกฝ่ายละคน
ช่วงที่สร้างเรือน คนในหมู่บ้านแวะเวียนมาชมความครึกครื้นด้วยอยู่เนือง ๆ
และคนที่มาบ่อยที่สุดก็คือหญิงปากสว่าง
นางมองคนสกุลจูซึ่งกำลังขุดหลุมลงเสาเข็มก็นึกอิจฉายิ่งนัก “จูต้าเหนียง ตอนนี้ชีวิตเจ้าช่างดีงามจริง ๆ ได้สร้างเรือนหลังใหม่
