ง
“มีเงื่อนไขที่ไหนกัน” เย่อวี๋หรานกล่าว “ขอแค่เจ้าจ่ายเงินซื้อสินค้าของข้าไปขาย อยากขายอย่างไรก็ขายอย่างนั้น จะได้กำไรหรือขาดทุนก็ไม่เกี่ยวกับข้า แต่คำพูดไม่น่าฟังยังต้องบอกไว้ก่อน ก็คือเรื่องค้าขายพวกนี้บางทีก็ต้องดูพรสวรรค์ บางคนทำแล้วหาเงินได้ บางคนทำแล้วหาเงินไม่ได้ ถ้าทำแล้วไม่ได้กำไรก็ไม่อาจมาโทษครอบครัวข้า เพราะถึงที่สุดแล้วพวกข้าก็ไม่ได้บังคับคนอื่นมาทำการค้าเสียหน่อย”
“ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว” หญิงปากสว่างหัวเราะเฮอะ ๆ “แต่ข้าคิดว่าการค้าขายก็ไม่ได้ยากอะไร เมียของเจ้าหนุ่มจูซิงวั่งนั่นก็ออกมาค้าขายเหมือนกันไม่ใช่หรือ หาบของขายไปทั่ว ได้ยินมาว่าหาเงินได้ไม่น้อยเลย”
“ได้ยินอะไรกัน? เจ้าไปฟังใครพูดมา?” เย่อวี๋หรานคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
นางย่อมรู้เรื่องที่ภรรยาของจูซิงวั่งมาซื้อของจากหลี่ซื่อไปขายอยู่แล้ว
นอกจากนี้ ไปขายที่ไหน ขายอย่างไร นางยังบอกให้หลี่ซื่อช่วยแนะนำไปหลายประโยค
ยุคสมัยนี้ ผู้หญิงหาบของเร่ขายไปทั่ว ที่จริงแล้วก็ไม่ปลอดภัยเท่าไหร่
ด้วยเหตุนี้ นางจึงแนะนำว่าอย่าไปขายไกลนัก ให้เลือกไปหมู่บ้านที่มีญาติสนิทมิตรสหาย เลือกประจำอยู่ตรงใต้ต้นฮว๋ายหรือต้นหลิวตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน พอเริ่มร้องเรียกลูกค้าก็ไม่ต้องย้ายไปไหนแล้ว
ทั้งยังไม่ควรไปตามลำพัง ดีที่สุดคือนัดหมายคนอื่นสักสามถึงห้าคน แต่ละคนเอาสินค้าต่างชนิดกันไปขาย รวมกลุ่มกันไปขายของเป็นหมู่คณะ
“มีคนเยอะก็อาจดูเหมื
