บทที่ 284 มีอะไรก็ไปหาเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโส
เย่อวี๋หรานนิ่งคิดชั่วครู่ แล้วจึงกล่าวว่า “เรื่องนี้เจ้าอย่าเพิ่งใจร้อน รอข้าไปปรึกษาเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสเสียก่อน”
“หา ทำไมต้องไปปรึกษาเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสด้วยเจ้าคะ?” หลี่ซื่อไม่เข้าใจ
นางคิดว่ามีคนจำนวนมากต้องการนำสินค้าของครอบครัวไปขายก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ?
เย่อวี๋หรานไม่ได้อธิบายรายละเอียดให้หลี่ซื่อฟัง
แท้จริงแล้วเย่อวี๋หรานเพียงแต่กลัว คนในหมู่บ้านสกุลจูคิดว่าพวกนางอาศัยการค้าเล็กน้อยพวกนี้ทำรายได้เป็นกอบเป็นกำจนสามารถสร้างเรือนหลังใหม่ได้ จึงคิดจะทำการค้าตามโดยไม่สนใจวิธีการใด ๆ เจ้าขายสิ่งใดข้าก็ขายสิ่งนั้น สุดท้ายอาจนำไปสู่การแข่งขันอันดุเดือด บ่อนทำลายความสงบสุขของหมู่บ้านสกุลจูในปัจจุบัน
ก่อนหน้านี้นางรับคำเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสเอาไว้แล้วว่าจะพาหมู่บ้านสกุลจูร่ำรวยไปด้วยกัน นางย่อมไม่อาจตบหน้าตัวเอง
“เจ้าหมายความว่า…” เจ้าหน้าที่มีสีหน้าสนเท่ห์
เย่อวี๋หรานพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ใช่ ข้าหมายความตามนั้น ในเมื่อครอบครัวข้าพอจะพึ่งพาการค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้หาเงินได้บ้าง คนในหมู่บ้านนึกอิจฉา อยากหาเงินด้วย เช่นนั้นก็มาทำการค้าร่วมกันเสียเลย”
“แต่คำพูดไม่น่าฟังยังคงต้องกล่าวเอาไว้ล่วงหน้า ผู้ชายในหมู่บ้านสกุลจูไม่อาจทำการค้า ให้เฉพาะพวกผู้หญิงทำเท่านั้น เงินที่หามาได้ก็เป็นเงินค่าแป้งชาดของพวกผู้หญิง”
“กฎหมายบ้านเมืองกำห
