าก็เป็นเรื่องธรรมดา”
เย่อวี๋หราน “…”
แล้วตอนนั้นเจ้าอาศัยความสามารถอะไรไป ‘กล่อม’ ลูกสะใภ้อย่างจางเยียนให้ยอมแต่งเข้ามาได้กันล่ะ?
“ท่านแม่ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้ากลับไปทำงานต่อก่อนนะขอรับ” เห็นได้ชัดว่าจูซานไม่ต้องการคุยเรื่องนี้กับมารดา จึงรีบตัดจบบทสนทนาแล้วปลีกตัวจากไป
เย่อวี๋หรานลอบทอดถอนใจ แต่เจ้าของเรื่องยังไม่อนาทรร้อนใจ นางยังจะทำอะไรได้?
นอกจากจะต้องให้หลี่ซื่อหาข่าวคราวกลับมาให้มากหน่อยกระมัง
[1] เหลี่ยง หน่วยที่เล็กถัดลงมาจาก ‘จิน’ มีน้ำหนักเท่ากับ 50 กรัม
[2] หม่าเฉียนจื่อ มีชื่อไทยว่า แสลงใจ (โกฏกะกลิ้ง) ชื่อวิทยาศาสตร์ Strychnos nuxvomica เมล็ดแก่แห้งสามารถนำมาดองกับเหล้ากินเป็นสมุนไพรช่วยให้เจริญอาหาร แต่หากใช้มากจะเป็นพิษ ทำให้เบื่อเมา และถึงแก่ชีวิตได้
[3] การเช่าภรรยา（典妻）พบมากทางตอนใต้ของจีน โดยเฉพาะมณฑลเจ้อเจียง มีการกำหนดเวลาไว้แน่นอน (มักเป็น 3 – 5 ปี) ระหว่างนั้นห้ามสตรีผู้นั้นอาศัยอยู่บ้านเดียวกันกับสามี และไม่อาจดูแลบุตรของตนเองได้ ผู้เช่ามักมีข้อเรียกร้องให้ภรรยาเช่าคลอดบุตรให้ ครบกำหนดเวลาตามสัญญาจึงจะสามารถกลับไปบ้านสามีได้
[4] ไม่กลัวหนึ่งหมื่น เพียงกลัวหนึ่งในหมื่น หมายถึง ไม่กลัวเรื่องที่กำหนดไว้แน่นอนแล้ว แต่กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน
