สุดท้ายเล่า?
เฮอะ เฮอะ!
เข้าช่วงเก็บเกี่ยวมาได้ครึ่งฤดูกาลแล้ว สตรีผู้นั้นก็ยังไม่กลับมา นี่หมายความว่าอย่างไร?
หมายความว่าสกุลจูของพวกเขาเลี้ยงดูลูกสะใภ้ไม่ไหวใช่หรือไม่?
เย่อวี๋หรานคิดไม่ถึงว่าจูซานจะโกรธมากขนาดนี้ ปกติเห็นเขายิ้มแย้มทั้งวัน ท่าทางไม่นำพาอย่างนั้น นางยังนึกว่าเขาไม่สนใจเสียอีก
“เจ้าคงไม่ได้ทะเลาะกับนางใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานนึกถึงเรื่องที่ไปเห็นฉากจูอู่สั่งสอนหลินซื่อโดยบังเอิญก็เริ่มไม่แน่ใจขึ้นมา
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางไม่สนใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบุตรชายกับลูกสะใภ้เลยสักนิด ไม่มีเรื่องอะไรที่คู่ควรให้สนใจเป็นพิเศษ แต่หลังจากเหตุการณ์ของจูอู่คราวนั้น นางก็รู้ว่าความทรงจำเจ้าของร่างเดิมเชื่อถือไม่ได้สักกระผีก
เรื่องที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา ก็ยังตาบอดมองไม่เห็นขนาดนี้?
เย่อวี๋หรานจึงเริ่มสงสัยว่า ตอนที่นางย้อนยุคมา จางเยียนได้กลับบ้านมารดาไปแล้ว คงไม่ได้เป็นเพราะเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างจูซานกับจางเยียนกระมัง?
“ท่านแม่ ท่านคิดมากไปแล้ว” จูซานกล่าว “ล้วนเป็นเพราะเยียนเอ๋อร์รังเกียจที่เรือนเรากินแต่โจ๊กกันอยู่ทุกวัน เมื่อกินไม่อิ่มจึงกลับบ้านเดิมไปกินให้อิ่ม ท่านแม่ ท่านก็ทราบดีว่าฐานะครอบครัวของเยียนเอ๋อร์ดีกว่าพวกเรา พี่ชายคนรองของนางยังเป็นพ่อค้าหาบเร่ ครอบครัวมีรายได้ แต่มาอยู่กับพวกเราได้กินแต่โจ๊ก อยู่บ้านนางไม่แน่ว่าอาจได้กินเนื้อ หากจะรังเกียจพวกเร
