บทที่ 282 หลิวซื่อน้อยใจ
พี่เป้าตะลึงงัน คิดไม่ถึงเลยว่าในโลกนี้จะมีคน ‘รู้จัก’ ตนเองดีเช่นนี้อยู่ด้วย?!
เขารีบร้อนกล่าวว่า “ถูกต้อง ข้าก็คิดเช่นนี้ ใช่แล้ว ข้าไม่ใช่คนดีอะไร แต่ข้าไม่ผิดต่อพี่น้องของข้า ไม่ผิดต่อลูกบุญธรรม ข้าไม่ทำร้ายคนอื่นตามอำเภอใจ ข้าไม่ผิดต่อฟ้าดินและมโนธรรมของตัวเอง”
“เท่านี้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ เพราะฉะนั้นถึงได้บอกว่าคนเราอย่าไปคิดมากจนเกินไป คำพูดของผู้อื่นฟังเอาไว้ก็พอแล้ว ควรทำอะไรก็ทำอย่างนั้น ฟังมากไปก็วุ่นวายใจเปล่า ๆ ไม่มีประโยชน์ต่อตัวเองสักนิด”
พี่เป้าหัวร่อฮาฮา รู้สึกว่าตนเองถูกชะตากับเย่อวี๋หรานยิ่งนัก คำว่าต้าเหนียงนั้นเรียกได้สนิทสนมเป็นกันเองอย่างมาก
ภายในโรงหมอ ท่านหมอไป๋หลี่พันแผลให้เสี่ยวฝูจื่อเสร็จแล้ว บอกว่าตอนนี้คนเจ็บไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ต้มยากินสักหลายชุด ค่อย ๆ รักษาตัวไปก็ได้แล้ว
พี่เป้าอารมณ์ดี ไม่ถือสาหาความต่อ ‘ความเย็นชา’ ของท่านหมอไป๋หลี่ก่อนหน้านี้ และยังเอ่ยขอบคุณอย่างใจกว้าง
คราวนี้ดีนัก กลายเป็นท่านหมอไป๋หลี่ที่อึดอัดใจเองเสียแล้ว
ก่อนหน้านี้เขาปฏิบัติต่อผู้อื่นเช่นนั้น ผู้อื่นยังปฏิบัติต่อตนเองอย่างเกรงอกเกรงใจ ทำเสียราวกับว่าเขาเป็นฝ่ายพาลหาเรื่องอย่างนั้นแหละ
ท่านหมอไป๋หลี่เรียกลูกศิษย์คนหนึ่งเข้ามา ให้เขารับหน้าที่ดูแลพวกพี่เป้า ส่วนตนเองเดินจากไปราวกับเผ่นหนี
พี่เป้ากับเย่อวี๋หรานขยิบตาให้กัน
เห็นหรือยัง เขาหนีไปแล้ว!
เย่
