อวี๋หรานยิ้มจาง ๆ
การออกมาคราวนี้มี ‘ผลลัพธ์’ ใหญ่หลวง อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเย่อวี๋หรานโดยสิ้นเชิง
สูญเสียการค้ากับร้านขายชาด แต่ได้เงินหนึ่งพันตำลึงมาแทน เรือนหลังใหม่ในอนาคตมีเค้าลางแล้ว นับว่าช่วยคลี่คลายความจำเป็นเร่งด่วนได้อย่างเหมาะเจาะ
เท่านี้ก็แล้วไปเถอะ เพิ่งออกมาจากร้านแลกเงินต้ารุ่นไฉก็ได้พบ ‘พี่เป้า’ ที่ตนเองต้องการจะสืบข่าวคราวพอดี แทบกล่าวได้ว่าต้องการสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้น
หลังเห็นว่าเสี่ยวฝูจื่อไม่เป็นไรแล้ว เย่อวี๋หรานก็แยกทางกับพี่เป้า ออกมาจากโรงหมอไป่เย่าถัง
เมื่อนางกลับไปถึงสำนักศึกษาสกุลเสินก็ค่อนข้างสายมากแล้ว จวนจะถึงเวลาเลิกเรียนคาบบ่ายพอดี
หลิ่วซื่อไม่มีธุระอะไรจึงเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ต้าเป่าและเอ้อร์เป่า มองดูพวกเขาทำการบ้าน คอยพัดวีให้ ซักเสื้อผ้า ปัดกวาดทำความสะอาดที่พักให้พวกเขา มีเรื่องให้ทำได้ไม่จบไม่สิ้น
และเนื่องจากมีหลิ่วซื่ออยู่ด้วย จูซานจึงกลายเป็นคนว่างงาน
จูซานเห็นว่ามารดาออกไปเดินเล่นหลังรับประทานมื้อกลางวันจนถึงตอนนี้ยังไม่กลับมาก็ลอบกังวลอยู่ลึก ๆ คงไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกระมัง?
ระหว่างที่เขากำลังลังเลว่าควรออกไปตามหาดีหรือไม่ เย่อวี๋หรานก็กลับมาพอดี
“ท่านแม่ ทำไมท่านเพิ่งกลับมาตอนนี้ขอรับ?”
“ไม่มีอะไร ก็แค่เดินเล่นไปทั่ว เดินนานไปหน่อยก็เท่านั้นเอง” เย่อวี๋หรานให้เขาคอยอยู่ตรงนั้น เรียกหลิ่วซื่อที่อยู่ในห้องพักออกมา
จูซานเห็นเช่นนั้นก็ทราบว่ามารดา
