บทที่ 281 เงินหนึ่งร้อยตำลึงนี้ ข้าจะออกให้เอง
“ยาตำรับนี้…” ท่านหมอไป๋หลี่สมกับที่เป็นหมออาวุโส เพียงฟังตำรับยาก็สามารถบอกได้ว่าคนไข้สมควรมีอาการอย่างไร
แน่นอนว่าเขาชี้ให้เห็นว่ายาตำรับนี้มีสมุนไพรตัวใดไม่ถูกต้องนัก ประสิทธิภาพของยาลดลงมาก เขาจำเป็นต้องแก้ไขสักหน่อย
“ถูกต้อง สมุนไพรหลายตัวนี้ ตอนนั้นจงใจเปลี่ยนเพราะครอบครัวข้าไม่มีเงิน ซื้อไม่ไหว ได้แต่ใช้สมุนไพรที่ราคาถูกลงมาทดแทนไปก่อน…” เย่อวี๋หรานไม่ได้ปล่อยให้หมอชาวบ้านถูกเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายทันที
ท่านหมอไป๋หลี่ได้ยินว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไรก็เข้าใจแล้ว “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ แม้ตำรับยาของเขาจะไม่ได้ยอดเยี่ยมนัก แต่คนกลับไม่เลวเลย เป็นหมอที่ดีคนหนึ่ง”
น้ำเสียงของเขาดีขึ้นมาก ชมเชยหมอชาวบ้านท่านนั้นไปอีกประโยค
ต่างจาก ‘ความเย็นชาไร้เมตตา’ ตอนที่เผชิญหน้ากับพี่เป้า เพราะในยามนี้เขาดูคล้ายชายชราที่น่านับถือ ยกย่องชมเชยการกระทำดีงามของผู้อื่น
เขายังแนะนำเย่อวี๋หรานว่า หากฐานะไม่เอื้ออำนวย ยาตำรับนี้ให้คงไว้ไม่เปลี่ยนแปลงจะดีกว่า ถึงอย่างไรก็เป็นอาการบาดเจ็บที่ไม่สาหัสถึงชีวิต รักษาอย่างค่อยเป็นค่อยไปก็ได้
รอจนในอนาคตมีเงินแล้ว ค่อยเปลี่ยนไปใช้ตำรับยาที่ดีกว่านี้
พี่เป้าฟังแล้วก็แค่นเสียงเย็นขึ้นมาจากข้าง ๆ “เหอะ! น่าเสียดายที่ตรงนี้มีเพชฌฆาตที่เลือดเย็นไร้เมตตาอยู่คนหนึ่ง คนใกล้จะตายอยู่รอมร่อ แต่กลับไม่ยอมรักษาคนเสียทีเพียงเพรา
