บทที่ 280 คนใกล้จะตายแล้ว
ขณะนั้นเอง พี่เป้ารู้สึกว่าออกจะแปลกอยู่บ้าง
เขามาได้พักใหญ่แล้ว เหตุใดเสี่ยวฝูจื่อยังหมอบอยู่บนพื้นไม่ขยับอีกเล่า?
“เสี่ยวฝู เจ้ามาหาข้าเดี๋ยวนี้”
“พ่อบุญธรรม…” เสี่ยวฝูจื่อเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงอ่อนระโหย
สีหน้าพี่เป้าเปลี่ยนไปทันใด รีบรุดเข้าไปหา
เมื่อเขาทรุดตัวลงนั่งแตะตัวเสี่ยวฝูจื่อ จึงได้สังเกตว่าใต้ร่างมีก้อนหินที่ค่อนข้างแหลมคมอยู่
หินแหลมคมนั้นเสียบร่างเขาพอดี เลือดไหลนองเต็มพื้น
ทว่าเมื่อครู่นี้เสื้อผ้าของเสี่ยวฝูบดบังไว้ คนยังหมอบอยู่บนพื้น ดังนั้นยามกะทันหันจึงไม่มีใครสังเกตเห็น
“เสี่ยวฝู?!”
พี่เป้ารีบร้องเรียกพี่น้องหลายคนมาช่วยเหลือ พาเสี่ยวฝูไปส่งยังโรงหมอที่ใกล้ที่สุด
ในตำบลอันจิ่วมีโรงหมอขนาดเล็กมากแห่งหนึ่ง เรียกว่าไป่เย่าถัง
สาเหตุที่เรียกว่าไป่เย่าถังเป็นเพราะเจ้าของโรงหมอแห่งนี้แซ่ไป๋หลี่[1] ย้ายมาอยู่ตำบลอันจิ่วเมื่อหลายสิบปีก่อน
ไป่เย่าถังสมถะยิ่งนัก และคนทั่วตำบลอันจิ่วต่างทราบว่าท่านหมอประจำไป่เย่าถังท่านนี้มีวิชาแพทย์เก่งกาจมาก
ผู้คนที่อาศัยอยู่ใกล้ ๆ จำนวนมากนิยมมาตรวจโรคที่ไป่เย่าถัง
“ท่านหมอ ท่านหมอ ช่วยชีวิตด้วย ลูกบุญธรรมข้าเลือดไหลเต็มไปหมดแล้ว”
พี่เป้าร้อนใจยิ่งนัก เพราะตลอดทางมาที่นี่ เขาคิดหาสารพัดวิธีมาห้ามเลือดให้เสี่ยวฝูจื่อแล้ว
แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงไม่อาจห้ามเลือดได้เสียที
เขารู้ดีว่าตนเองมีชีวิตอยู่บนคมดาบ ดูเหม