ือนมีหน้ามีตา หากแท้จริงกลับอันตรายยิ่งนัก อาจต้องด่วนจากไปวันไหนก็ได้
ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะทำเหมือนพวกน้อง ๆ ทั้งหลาย ครั้นมีเงินก็คิดจะตบแต่งภรรยาให้กำเนิดบุตร
เขาจึงรับเด็กน้อยหลายคนมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม
ในจำนวนนั้น เสี่ยวฝูจื่อเป็นลูกบุญธรรมที่อายุน้อยที่สุด เขารับมาเลี้ยงตั้งแต่ยังแบเบาะ ประดุจลูกแท้ ๆ ก็ไม่ปาน
ท่านหมอไป๋หลี่ประจำโรงหมอไป่เย่าถังมีอายุอานามมากแล้ว เขาลูบเคราสีขาวดอกเลา บอกให้พี่เป้าไม่ต้องร้อนใจ “ไม่ต้องร้อนใจ แผลสาหัสแค่ไหนก็ต้องรักษาไปทีละก้าว ร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์…”
คนชราแล้ว มีประสบการณ์คือเรื่องราวหนึ่ง มีความยึดมั่นถือมั่น ไม่รู้จักพลิกแพลง มักมองผู้อื่นด้วยอคติส่วนตนก็คืออีกเรื่องราวหนึ่ง
ครั้นท่านหมอไป๋หลี่เห็นว่าผู้มาคือ ‘อันธพาล’ กลุ่มหนึ่งก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจ ไม่ใคร่อยากรักษาให้
แต่คนเป็นหมอ ‘กอบกู้คนตาย รักษาคนเป็น’ ผู้มาล้วนเป็นคนป่วย เขาไม่อาจขับไสไล่ส่ง ได้แต่ทำทุกอย่างอย่างเชื่องช้าเพื่อแสดงออกถึงความไม่พอใจของตนเองอย่างอ้อมค้อม
เมื่อเห็นท่าทีเชื่องช้าของท่านหมอไป๋หลี่ พี่เป้าจะไม่ร้อนใจอย่างไรไหว แทบอยากลงมือรักษาเสียเอง
ทว่าเขารักษาคนไม่เป็น ถ้ารักษาเป็นละก็…
ถ้าไม่ใช่เพราะพะวงถึงคนเบื้องหลังไป่เย่าถัง พี่เป้าก็อยากจะเอามีดไปขวางเหนือลำคอของอีกฝ่ายให้เร่งมือขึ้นสักหน่อย
เรื่องราวเป็นอย่างไร พี่เป้าก็ไม่รู้แน่ชัด เขาเพียงเคยได้ยินได้ฟังมาเล็กน
