บทที่ 278 ตกลงแล้วใครวางอุบายใครกันแน่?
ความจริงแล้วฮูหยินอวี๋ไม่ได้โกหก มีคนหมายตาสูตรชาดอยู่จริง ๆ ทว่านางเองก็มีส่วนร่วมด้วย
แต่ถ้ามีโอกาสไปจากสถานที่ห่วยแตกพรรค์นี้ ผู้ใดจะยอมอยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิตกัน?
ตอนนี้นางมีโอกาสแบบนั้นแล้ว ขอเพียงนางสามารถคว้าสูตรชาดมาได้เท่านั้น
เย่อวี๋หรานดูเหมือนจะคล้อยตามแล้ว ท่าทางละล้าละลัง ทั้งอยากรับปากทั้งหวาดกลัว
“เจ้าลังเลอะไรอยู่? หรือเจ้าจะยอมทิ้งชีวิตเพื่อสูตรชาดสูตรเดียวจริง ๆ?”
ฮูหยินอวี๋กล่าวต่อไปว่า “ถ้ายอมเข้าคุกไปทั้งครอบครัวเพื่อสูตรชาดสูตรเดียว รอจนถึงคราวไปสู่ปรโลกก็ยากจะอธิบายได้จริง ๆ แล้ว”
“ข้า…ข้ายังกลัวอยู่ดี” เย่อวี๋หรานกัดฟัน ฝืนใจบังคับตัวเองให้กล่าวว่า “ใครหมายตาสูตรชาดอันนี้กันแน่? แค่สูตรชาดตำรับเดียวเท่านั้นเอง หาใช่ของล้ำค่ายิ่งใหญ่อันใด ต้องทำถึงขั้นนี้ด้วยหรือ?”
“เจ้าพูดมาเถอะ ตกลงว่าจะให้หรือไม่ให้” ฮูหยินอวี๋พูดนานแล้วยังไม่ได้เรื่องเสียทีก็พลันหมดความอดทน กล่าวเป็นเชิงข่มขู่ว่า “ผู้อื่นพูดแล้ว ถ้าไม่ส่งมอบสูตรออกมา ก็จะเอาทั้งชีวิตพวกเจ้าและสูตรชาด เจ้าเลือกเอาสักอย่าง”
“นี่จะให้คนเลือกอย่างไร? ถ้าสูตรนี้ยังอยู่ในมือข้า ค้าขายครั้งหนึ่งก็ได้ถึงสิบกว่าตำลึง ปีหนึ่งก็เป็นเงินจำนวนไม่น้อย…ข้ายังสามารถถ่ายทอดให้รุ่นลูกรุ่นหลาน พวกเขาก็จะมีเงินตลอดไปแล้ว แต่ถ้าข้ามอบสูตรชาดให้ท่านก็จะไม่มีอะไรเลย”
“จะไม่มีอะไรเลยได้อย่า
