ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน อาจเป็นฝีมือของตระกูลหาน”
เหมียวจื่ออั๋งชูกำปั้นขึ้น และพูดด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว “คนของตระกูลหานวางแผนไว้แล้วสินะ!”
“ไปกันเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันกลับไปไลฟ์สดที่เป็นตัวของตัวเองจริง ๆ จะดีกว่า” เฝ่ยไป๋ลู่ทอดถอนใจ ยามนี้แผ่นหลังของเธอดูอ้างว้างมาก
เหล่ายอดฝีมือรอบ ๆ ที่ยังไม่ได้ออกจากที่เกิดเหตุ ต่างเงี่ยหูและได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสองคน แล้วพวกเขาก็พากันรังเกียจตระกูลหานที่วางแผนชั่วร้าย ช่างน่าไม่อายจริง ๆ!
‘ปึง!’ ประตูห้องถูกปิด ป้องกันคนสอดรู้สอดเห็น
เหมียวจื่ออั๋งตื่นเต้นมาก เขากระโดดโลดเต้นราวกับลิง แล้วถามถึงความดีความชอบ “หัวหน้า เป็นยังไงบ้าง? ฉันแสดงเก่งใช่ไหม?”
ได้แสดงต่อหน้าผู้คนมากมาย เฝ้าดูพวกเขาต้องเก็บอาการไว้ในความมืด เจ๋งจริง ๆ!
ในเวลานี้ไม่มีร่องรอยของความอ้างว้างและขมขื่นบนใบหน้าของเฝ่ยไป๋ลู่อีกแล้ว เธอหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวออกมาแล้วโยนให้เหมียวจื่ออั๋ง “แสดงได้ไม่เลว ครั้งหน้ายังต้องใช้บริการนาย ส่วนนี่…ค่าตอบแทนของนาย”
เหมียวจื่ออั๋งเร่งรีบจนทำอะไรไม่ถูก ครั้นเขาเปิดจุกขวดออก ก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นของยาทันที ตอนนี้บริเวณที่ถูกตราประทับโจมตีรู้สึกคันขึ้นมาเล็กน้อย นี่เป็นสัญญาณว่าบาดแผลกำลังหายสนิท
นี่คือยารักษาอาการบาดเจ็บที่หาได้ยาก!
เหมียวจื่ออั๋งตาเป็นประกาย “ขอบคุณหัวหน้ามาก ๆ หากคุณต้องการใช้บริการอีก อย่าลืมมาหาฉันนะ ฉันแสดงเก่งมาก
