บทที่ 277 ภัยคุกคามที่มาถึงอย่างกะทันหัน
“วางใจเถอะ ข้าไม่พูดออกไปแน่นอน” เย่อวี๋หรานรับปาก
เมื่อออกมาจากเรือนอาจารย์เสิน เย่อวี๋หรานก็เกือบจะมั่นใจได้แล้วว่า ‘นิมิตมงคล’ ที่เจี่ยงโหย่วเซิงตามหานั้นเกี่ยวข้องกับงานฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพของไทเฮา
เพียงแต่ไม่รู้ว่าสกุลเฉียนมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้ถึงขั้นไหนกันแน่
หลังจากรับประทานอาหารมื้อเที่ยง เย่อวี๋หรานก็ตัดสินใจว่าจะไปเดินตลาดบริเวณใกล้เคียง เพื่อสืบเส้นสนกลในของสกุลเฉียนดูสักหน่อย
“จูต้าเหนียง?”
ครั้นได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตัวเอง เย่อวี๋หรานหันกลับมาก็พบว่าอีกฝ่ายคือภรรยาของเถ้าแก่อวี๋ร้านขายชาดนั่นเอง
“ฮูหยินอวี๋ ท่านมีเรื่องอะไรหรือ…”
“เฮ้อ อีกไม่กี่นานก็จะถึงวันคล้ายวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเฉียนแล้วน่ะสิ ข้าเลยออกมาเดินดูสักหน่อยว่าจะซื้ออะไรได้หรือไม่”
ส่วนว่าซื้ออะไรไป ฮูหยินอวี๋ไม่ได้บอกกล่าวโดยละเอียด
นางถามเย่อวี๋หรานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เข้าตำบลมาแล้ว ไฉนไม่ไปนั่งคุยกันที่ร้านขายชาดของนางสักหน่อยเล่า?
เย่อวี๋หรานเอ่ยว่า “ออกมาจัดการธุระส่วนตัวเล็กน้อยจึงไม่สะดวกแวะไปเยี่ยมเยือน คราวหน้าถ้ามีโอกาสจะต้องไปนั่งคุยกันที่ร้านขายชาดของพวกท่านแน่นอน การค้าของพวกท่านดีวันดีคืนเช่นนี้ ข้าต้องขอไปสัมผัสบรรยากาศมงคลที่ร้านสักหน่อยอยู่แล้ว”
“เช่นกัน ๆ การค้าที่ร้านพวกข้าดีเช่นนี้ก็เพราะพึ่งพาวาสนาของจูต้าเหนียงต่างหาก ถ้าไม่ใช่เพรา
