าะอย่างยิ่ง ผู้ที่รินน้ำชาให้นางยังเป็นภรรยาของเถ้าแก่อวี๋ร้านขายชาด
ฮูหยินอวี๋ผู้นี้ ปกติก็ไม่ได้อบอุ่นเป็นกันเองถึงขั้นนี้นี่นา?
“ข้าเป็นเพียงหญิงชาวนาธรรมดาคนหนึ่ง รู้เสียที่ไหนว่าชาแบบไหนดี แบบไหนดีไม่ดี สำหรับพวกข้าแล้วดื่มชายังไม่สู้ดื่มน้ำเปล่า อย่างน้อยดื่มน้ำเปล่ายังช่วยแก้กระหายได้”
เย่อวี๋หรานยิ้มแย้ม วางตัวต่ำต้อยอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้อีกฝ่ายลดความระแวดระวังในจิตใจลง
นางไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายกระตือรือร้นเช่นนี้จะไม่มีปัญหาอะไรเลย
ไม่ผิดจากที่คิด ในไม่ช้าฮูหยินอวี๋ก็กล่าวถึงเรื่องชาดขึ้นมาอีกครั้ง ชมเชยว่าสูตรของสกุลจูดียิ่งนัก สามารถทำชาดที่มีคุณภาพแบบที่คนอื่นไม่สามารถทำได้
ไม่แปลกเลยที่หลังจากร้านขายชาดของตนเองได้ชาดสกุลจูมา การค้าขายของที่ร้านก็ดีวันดีคืน มีชื่อเสียงเลื่องลือไปถึงตำบลข้างเคียงแล้ว
“แต่มีชื่อเสียงเกินไปใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี โดยเฉพาะสำหรับคนที่ไม่มีรากฐานอันใดอย่างพวกเรา ทันทีที่ถูกคนใหญ่คนโตจับจ้องลงมา การค้าก็ถึงคราวลำบากเสียแล้ว”
คนใหญ่คนโต? เย่อวี๋หรานใจเต้นระทึก แต่ยังคงแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “ชาดคุณภาพดี ไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ? ถ้าชาดคุณภาพดี คนซื้อก็จะมีมากขึ้น พวกเราก็หาเงินได้มากขึ้นนี่นา?”
“จูต้าเหนียง คำพูดบางอย่างไม่อาจกล่าวเช่นนี้ ชาดนี้ไม่ดีไม่เลว เพียงดีกว่าคนอื่นเล็กน้อย เจ้าก็คงไม่ไปขวางทางร่ำรวยของผู้อื่น ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”
ฟังไม่เ
