บทที่ 276 เขาเป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ
เย่อวี๋หรานพยักหน้าพลางชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้า “ใช่ หมายถึง ‘นิมิตมงคล’ นี้เอง”
อาจารย์เสินประหลาดใจ “ท่าน…เหตุใดจึงถามถึงเรื่องนี้? ท่านคงไม่ได้คิดจะถวาย ‘นิมิตมงคล’ กระมัง? จูต้าเหนียง ท่านต้องคิดให้ดี เรื่องนี้ถ้าทำพลาดไปแม้แต่นิดเดียว นอกจากจะไม่นำมาซึ่งโชควาสนาใด ๆ แล้ว ยังอาจชักนำภัยพิบัติมาถึงตัวได้อีกด้วย”
คนตัวเล็ก ๆ ก็มีวิถีการดำรงอยู่ของคนตัวเล็ก ๆ นั่นก็คือไม่แตะต้องสิ่งที่พวกเขาไม่ควรแตะต้องโดยเด็ดขาด
เย่อวี๋หรานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้ารู้ ข้าไม่ได้จะถวาย ‘นิมิตมงคล’ แต่มีคนหมายตาครอบครัวข้า ข้าจำเป็นต้องป้องกันไว้ก่อน”
“เป็นไปได้อย่างไร?!”
เย่อวี๋หรานเล่าเรื่องที่เจี่ยงโหย่วเซิงมาขโมย ‘ข้าวสาลีฤดูหนาว’ ของครอบครัวตนเองให้อาจารย์เสินฟัง นางกล่าวว่า “วิธีเพาะปลูกเช่นนี้ไม่ได้แปลกหายากอันใด ทว่าเชิงเขาไท่ตังยังไม่เคยมีคนลองทำมาก่อน พอข้าทำสำเร็จจึงดึงดูดสายตาหลายคู่ ถ้านำไปใช้กับพื้นที่ทางตอนใต้ ปีหนึ่งสามารถเก็บเกี่ยวได้สองถึงสามครั้ง”
อาจารย์เสินโปรดปรานการอ่านบันทึกการเดินทาง เรื่องที่ดินแดนทางใต้สามารถเก็บเกี่ยวได้สองถึงสามครั้งต่อปี เขาไม่รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด
ทว่าเขายังแคลงใจอยู่บ้าง “จูต้าเหนียง ไฉนจึงอยากปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวขึ้นมาได้เล่า?”
“ก็เพราะความจนทำพิษน่ะสิ” เย่อวี๋หรานทอดถอนใจ “ข้ามีลูกทั้งหมดแปดคน หลายปีมานี้ เพื่อเ
