บทที่ 275 เข้าตำบล
“ข้าไม่รู้ พอข้าตื่นขึ้นมา พวกเขาก็ร้องไห้แล้ว”
เมื่อเห็นหลี่ซื่อเข้ามา ซานเป่ากับซื่อเป่าก็พลิกร่างอย่างคล่องแคล่ว ยื่นมือไปหาหลี่ซื่อพลางร้องไห้อ้อแอ้
“คงเพราะตื่นมาแล้วไม่เห็นข้าจึงร้อนใจ” หลี่ซื่อรีบเดินเข้ามาอุ้มเด็กทั้งคู่คนหนึ่งซ้ายคนหนึ่งขวาแล้วโอ๋เบา ๆ
“ไม่ร้องนะไม่ร้อง ข้ามาแล้ว”
“ไม่ต้องกลัว ๆ นั่นคือลุงสามของพวกเจ้า ข้าตื่นเช้า ออกไปทำงานข้างนอกแล้ว”
“ไม่ต้องร้องนะ”
……
หลี่ซื่อปลอบลูก จูซื่อก็อยากช่วยอีกแรง แต่ถูกเด็กทั้งคู่ปฏิเสธ
พวกเขากอดแขนหลี่ซื่อ ไม่ว่าใครก็ไม่ต้องการทั้งนั้น
ดวงหน้าน้อย ๆ ที่งดงามนั้นมีหยดน้ำตาเกาะพราว ท่าทางร้องไห้กระซิกของทารกน้อยทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกว่าทั้งน่าหัวเราะและน่าสงสารจับใจ
“เด็กคนนี้ แม้แต่ข้าก็ไม่ต้องการแล้ว” จูซื่อด่ากลั้วหัวเราะ
“เด็กนี่นา ต้องใกล้ชิดกับคนเป็นแม่มากกว่าอยู่แล้ว” ความรู้สึกในใจจูซานสับสนปนเป
ลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองมองคนอื่นเป็นบิดามารดาก็ยังพอทน นี่ยังจะไม่สนิทกับตัวเองอีก
แต่มองจากอีกมุม ซื่อเป่าติดหลี่ซื่อแจขนาดนี้ แสดงว่าหลี่ซื่อดีต่อเขาจริง ๆ ไม่ใช่หรือไร?
เด็กน้อยรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าใครดีต่อพวกเขาจริง ๆ
คนในเรือนตื่นกันหมดแล้วค่อยทราบว่าวันนี้เย่อวี๋หรานจะเข้าไปในตำบล
จูซานสงสัย “ท่านแม่ ท่านจะเข้าไปทำอะไรในตำบลหรือ ถ้าจะส่งของ ให้ข้าไปส่งให้ก็ได้นี่นา พวกท่านไปแล้วก็ต้องกลับมาอีก”
ตั้งแต่เขาเ
