เห็นลูกของตัวเอง ขอบตาก็พลันร้อนผ่าว รีบรุดเข้าไปกอดพวกเขาทันที
ก่อนจะแยกจากกัน นางคิดจริง ๆ ว่าไม่น่าจะมีอะไร ก็แค่ไม่ได้พบหน้าพวกเขาเดือนเดียวเท่านั้นเอง
รอพวกเขากลับมาในวันหยุดก็ได้พบกันแล้ว
แต่เมื่อถึงคราวต้องเริ่มสัมผัสประสบการณ์เช่นนี้ หลิ่วซื่อค่อยเข้าใจว่ามีความคิดถึงประเภทหนึ่งที่เรียกว่า “ไม่อยากคิดถึง แท้จริงคือคิดถึงสุดหัวใจ”
“ท่านแม่ พวกข้าก็คิดถึงท่านเหมือนกันขอรับ” ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเห็นหลิ่วซื่อก็ดีใจยิ่งนัก ยิ้มกว้างพลางโถมเข้ามาหา
หลิ่วซื่อโอบกอดลูกชายทั้งสอง มองซ้ายมองขวา ทักว่าพวกเขาผอมลงแล้ว
มารดาทั้งหลายในใต้หล้าคงเป็นเช่นนี้เอง ไม่ได้เห็นหน้าช่วงเวลาหนึ่งก็มักจะรู้สึกว่าลูก ๆ ของตนเองผอมลงเสียแล้ว
แท้จริงแล้วต้าเป่าและเอ้อร์เป่าอยู่ในวัยกำลังโต พวกเขาหาได้ผอมลง แต่ตัวสูงขึ้นต่างหาก
จูซานเป็นคนหยาบกระด้างคนหนึ่ง จึงไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดพวกนี้
เย่อวี๋หรานมองแวบเดียวก็สังเกตเห็นแล้วว่าเสื้อและกางเกงของเด็กน้อยทั้งสองสั้นเต่อ เผยให้เห็นข้อมือข้อเท้า
“เมียเจ้าใหญ่ เจ้าเข้าไปแก้ชุดให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าข้างในเถอะ พวกเขาสูงขึ้นอีกแล้ว”
หลิ่วซื่อมองแล้วก็พยักหน้าทันที “เจ้าค่ะ ท่านแม่”
แล้วก็พาต้าเป่าและเอ้อร์เป่าเข้าไปในห้อง
ถ้าหลี่ซื่ออยู่ด้วยคงประจบเยินยอเย่อวี๋หรานยกใหญ่แล้ว ชมว่าแม่สามีช่างใส่ใจเด็ก ๆ ยิ่งนัก เรื่องที่ตนเองยังไม่ทันสังเกต แม่สามีกลับสังเกตเห็
