บทที่ 274 ทำไมร้องไห้ได้เล่า?
สองสามีภรรยาคนหนึ่งอุ้มเด็กหนึ่งคนเดินออกมาจากห้อง
ครั้นมาถึงหน้าประตูห้องของจูซาน หลี่ซื่อจงใจเดินรั้งท้าย ไม่ได้เข้าไปในทันที แต่ชะลอฝีเท้าลงยืนรออยู่นอกห้อง
ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นห้องนอนของพี่ชายสามี นางซึ่งเป็นสตรีไม่สะดวกจะบุ่มบ่ามเข้าไป
จูซื่อไม่ได้กังวลมากมายขนาดนั้น เขาร้องเสียงเบาว่า ‘พี่สาม’ แล้วก็เข้าไปในห้อง
“เจ้ามาทำอะไร?” จูซานเห็นเขาอุ้มลูกมาด้วยก็รู้สึกประหลาดใจ “ทำไมเจ้าอุ้มลูกมาด้วยเล่า?”
“พี่สาม นาน ๆ ทีท่านจะกลับมาสักครั้ง ข้ากับแม่ของลูกอยากแอบอู้สักหน่อยจึงต้องรบกวนท่านช่วยดูแลลูกให้สักวันแล้ว” จูซื่อกล่าวแล้วหันไปด้านนอกร้องเรียกหลี่ซื่อ
“พี่สาม คืนนี้รบกวนท่านด้วยนะเจ้าคะ” หลี่ซื่อขานรับแล้วเดินเข้ามา “ก่อนนอนพวกเขาไม่ได้ดื่มน้ำ คืนนี้ไม่น่าตื่นมากลางดึก ฟ้าร้องก็ไม่ตื่น ดูแลง่ายยิ่งนัก ท่านคอยระวังไม่ให้พวกเขาตกลงมาจากเตียงก็พอแล้วเจ้าค่ะ”
จูซานตื่นตะลึงระคนยินดีอย่างมาก รีบจัดแจงเตียงนอนให้เรียบร้อย ทำที่นอนด้านในให้เรียบเสมอกัน จากนั้นค่อยให้จูซื่อกับหลี่ซื่อวางเด็กลงบนเตียง
อาศัยแสงสว่างจากตะเกียงมองใบหน้าเด็กน้อยที่นอนหลับฝันหวานทั้งสองคน ในจิตใจเขาพลันมีความอบอุ่นขุมหนึ่งล้นปรี่ออกมา ชีวิตนี้คุ้มค่าแล้ว
“พวกเจ้าวางใจได้ ข้าจะดูแลเด็กสองคนนี้อย่างดีแน่นอน” จูซานให้คำมั่นกับพวกเขา
“พี่สามดูแลลูก ข้าย่อมวางใจ พี่สาม ท่านพักผ่อน
