เร็วหน่อยนะ พวกข้าขอตัวก่อน”
“พี่สาม พักผ่อนเร็วหน่อยนะเจ้าคะ”
จูซื่อกับหลี่ซื่อฝากฝังลูกน้อยเสร็จแล้วก็กลับห้องนอนของพวกตนอย่างดีอกดีใจ
ครั้นประตูปิดลง จูซื่อก็สวมกอดหลี่ซื่อทันที
“เจ้าทำอะไร? จะตายแล้วหรือ?” หลี่ซื่อด่ากลั้วหัวเราะเสียงเบา
“คิดถึงเจ้าแล้ว”
……
เรือนสกุลจูไม่ดีก็ตรงนี้เอง ผนังกั้นระหว่างห้องนอนไม่ได้เก็บเสียงได้ดีปานนั้น
จูซานได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากห้องข้างเคียงอย่างเลือนรางก็ยิ้มออกมาน้อย ๆ มิน่าล่ะถึงได้เอาลูกมาฝากเขา ที่แท้ก็เพื่อการนี้?
แต่ก็ต้องยอมรับว่าการจัดการเช่นนี้ของน้องสี่ช่างตรงใจเขายิ่งนัก
ซานเป่าและซื่อเป่าไม่เสียทีที่เป็นฝาแฝด ‘ในนาม’ เด็กน้อยทั้งสองหน้าตาละม้ายกันอย่างยิ่ง
ถ้าคนที่ไม่ทราบเรื่องมาเห็นเข้าก็ไม่มีทางสงสัยแน่นอน
จูซานมองเด็กน้อยคนนั้นที คนนี้ที เนิ่นนานก็ยังไม่อาจตัดใจไปเข้านอนได้
แสงอรุณค่อย ๆ ส่องสว่างขอบฟ้าทางทิศตะวันออกอย่างเชื่องช้า เพียงไม่นานท้องฟ้าแถบนั้นก็ปรากฏสีขาวท้องปลาให้เห็น
หมู่บ้านสกุลจูที่เงียบสงบกลายเป็นมีชีวิตชีวาขึ้นมา ผู้คนที่ตื่นนอนแต่เช้าตรู่เริ่มต้นทำงานกันอีกครั้ง
สมาชิกของครอบครัวสกุลจูเองก็ตื่นเช้ากันมาแต่ไหนแต่ไร
เมื่อเย่อวี๋หรานลุกขึ้นมาจากเตียง หลิ่วซื่อสะใภ้ใหญ่ก็กำลังกวาดเรือนอยู่ก่อนแล้ว ส่วนหลิวซื่อสะใภ้รองกำลังทำอาหารมื้อเช้า
“ทำไมเจ้าตื่นเช้าขนาดนี้ เมียเจ้าร้องรับผิดชอบทำอาหารเช้าไม่ใช่รึ?” เย่
