อวี๋หรานถามไปตามใจคิด
หลิ่วซื่อยิ้มขัดเขิน “นอนไม่หลับก็เลยตื่นเช้าเจ้าค่ะ ท่านแม่ ข้าจะไปตักน้ำล้างหน้าให้ท่านนะเจ้าคะ”
หลิ่วซื่อว่าแล้วก็เข้าไปในห้องครัว สักพักก็ยกน้ำอ่างหนึ่งออกมา
เย่อวี๋หรานล้างหน้า จากนั้นคว้ากิ่งหลิวก้านหนึ่งมาขบให้แตก นำมาใช้แปรงฟันต่างแปรงสีฟัน
หลิ่วซื่อคอยมองจากข้าง ๆ แล้วก็ต้องทอดถอนใจชมเชยความพิถีพิถันของแม่สามีอีกครา
นางมาจากหมู่บ้านสกุลหลิ่ว แต่งเข้าหมู่บ้านสกุลจูหลายปีขนาดนี้ ก็มีเพียงแม่สามีของนางนี่แหละที่พิถีพิถันเช่นนี้ ล้างหน้าแปรงฟันทุกเช้า ตอนเย็นก็ล้างหน้าล้างเท้าก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียง
เรือนก็ต้องปัดกวาดทุกวัน แม้จะไม่ได้มีสิ่งของมากมาย แต่ก็ต้องเก็บสิ่งของในเรือนเข้าตำแหน่งเดิม และจัดแจงให้เป็นระเบียบ
แต่ก็เพราะแม่สามีมีข้อเรียกร้องมากมายเช่นนี้เอง เรือนของพวกนางจึงเรียบร้อยงามตากว่าเรือนผู้อื่น
“ประเดี๋ยวข้าจะเข้าตำบลไปกับเจ้าสาม ถ้าเจ้าอยากไปด้วยก็ลองไปคุยกับพวกน้องสะใภ้ดูสักหน่อย ดูว่ามีใครสามารถทำงานส่วนของเจ้าไปก่อนได้บ้าง ไม่อย่างนั้นก็ผลัดเวรกัน” เย่อวี๋หรานพูดจบก็เห็นอีกฝ่ายยังยืนอยู่ที่เดิม ในใจก็พอรู้อยู่รำไร
เกรงว่าคงเป็นเพราะไม่ได้เห็นหน้าลูกตนเองมาตลอดเดือน คนเป็นมารดาจึงคิดถึงลูกน้อยเสียแล้ว
หลิ่วซื่อไม่ได้ปากหวานพูดเก่งเหมือนหลี่ซื่อ คาดว่าต่อให้คิดก็คงเก็บเอาไว้ในใจ อายเกินกว่าจะพูดออกมา
ทว่าเอาแต่ยืนนิ่งต่อหน้านางโดยไม่ขยับเ
