ขยื้อนเช่นนี้ แสดงว่าคงมีเรื่องแน่นอน
หลิ่วซื่อได้ยินก็ประหลาดใจระคนยินดี “จริงหรือเจ้าคะ ท่านแม่?!”
“อืม! เจ้าไปเถอะ”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านแม่” หลิ่วซื่อรีบเข้าไปคุยกับหลิวซื่อในครัวอย่างปีติยินดี
สายสักหน่อย ครั้นหลินซื่อและหลี่ซื่อลุกจากเตียงแล้ว หลิวซื่อก็รีบไปเจรจากับพวกนาง
เหล่าลูกสะใภ้เจรจากันอย่างไร เย่อวี๋หรานไม่ได้เข้าไปยุ่ง
นางเพียงกำหนดทิศทางในภาพรวมของครอบครัวเท่านั้น ส่วนเรื่องระหว่างพวกลูกสะใภ้ นางพยายามไม่เข้าไปยุ่งด้วยมากเกินไป ถ้าให้นางจัดการไปเสียทุกเรื่อง วันข้างหน้าหากไม่มีนางแล้ว เหล่าลูกสะใภ้จะทำอย่างไร?
นอกจากนี้ นางก็ไม่ได้มีแรงใจไปจัดการทุกเรื่องขนาดนั้น กระจายอำนาจจัดการอย่างเหมาะสม ไม่เพียงช่วยผ่อนภาระให้นางเท่านั้น แต่ยังช่วยให้บรรดาลูกสะใภ้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้เร็วยิ่งขึ้น
“ท่านแม่ ท่านจะให้พี่สะใภ้ใหญ่เข้าตำบลกับท่านจริง ๆ หรือเจ้าคะ?” หลี่ซื่อไม่ได้มีความเห็นอะไร นางสนใจเรื่องอื่นมากกว่า
“ใช่ ทำไมหรือ เจ้าอยากไปด้วย?” เย่อวี๋หรานมองนางพลางกล่าวว่า “เจ้าไปแล้ว ใครจะช่วยเจ้าดูแลซานเป่ากับซื่อเป่า? วันนี้เจ้าสี่ต้องไปทำงานในนาไม่ใช่หรือ?”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ ท่านแม่ ข้าไม่ได้จะเข้าตำบล แค่อยากฝากท่านซื้อของกลับมาด้วยเท่านั้น” หลี่ซื่อรู้สึกกระดากอาย เขยิบเข้าไปกระซิบข้างหูเย่อวี๋หราน
เห็นนางหน้าแดงแบบนั้น เย่อวี๋หรานค่อนข้างประหลาดใจ ที่แท้ก็มีเรื่องที่ทำให้หลี
