บทที่ 273 เรื่องมีลูกสำคัญกว่า
“นี่เป็นรายได้ของต้าเป่าและเอ้อร์เป่า ครั้งก่อนเถ้าแก่หลี่กับเถ้าแก่อวี๋ต้องการนักบัญชี คนคิดเงินอยู่หลายครั้งก็ยังคิดไม่ถูก จนต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ามาช่วยคำนวณพอดีจึงคำนวณออกมาได้”
ในใจหลิ่วซื่อปวดแปลบ “พวกเขายังเด็กถึงเพียงนี้ก็ให้ไปทำงานแล้วหรือ?”
“อาจารย์บอกว่าเรียนรู้และใช้จริงเช่นนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อการเรียน การให้พวกเขามีส่วนร่วมในการลงมือปฏิบัติจริงถือเป็นเรื่องที่ดีอย่างหนึ่ง” จูซานเกรงว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะเข้าใจผิดจึงรีบอธิบายต่อ
ไม่ใช่ว่าเขาบีบบังคับหลานชายทั้งสองคน แท้จริงแล้วเป็นเพราะพวกเขาหัวไว และคำนวณได้แม่นยำกว่านักบัญชีคนอื่นเสียอีก
และยิ่งมีจูชีอยู่ข้าง ๆ เช่นนั้นยิ่งไม่มีทางผิดพลาด
อย่ามองว่าจูชีกระทำสิ่งใดไม่คล่องแคล่ว แต่เพราะเรื่องการท่องจำตัวเลขซึ่งไม่ต้องใช้ไหวพริบนั้นเขาเก่งมากเป็นพิเศษ
หลังจากที่ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าคำนวณออกมาก็เกรงว่าตัวเองจะคำนวณพลาด จึงมักจะไปให้จูชี ‘ตรวจสอบ’ อีกครั้ง
“เจ้าเจ็ดเก่งถึงเพียงนี้เชียว?!” จูเหล่าโถวไม่อยากจะเชื่อ
ภาพจำของเขานั้นมองว่าเจ้าเจ็ดเป็นเพียงคนทึ่มคนหนึ่ง
แม้ว่ายัยเฒ่ามักจะชมว่าเจ้าเจ็ดความจำดี เป็นคนที่มีคุณสมบัติในการศึกษาเล่าเรียน แต่นั่นก็เพราะ ‘ท่องจำ’ อยู่ในบ้าน ไม่ได้เปรียบเทียบกับคนภายนอก
คาดไม่ถึงว่าตอนนี้อยู่ที่สำนักศึกษาแล้วเจ้าเจ็ดก็ยังโดดเด่น
พูดตามตรงว่านี่ทำให้เขาประหลาดใจมา
