ก
“เก่งถึงเพียงนี้นั่นแหละขอรับ” จูซานพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “ท่านพ่อ เจ้าเจ็ดเก่งวิชาคำนวณมากที่สุดในห้องเรียนของพวกเขาเลยนะขอรับ แม้แต่อาจารย์ก็ยังเอ่ยปากชม บางครั้งที่อาจารย์สั่งการบ้าน ก็มักจะเอาการบ้านของเจ้าเจ็ดมาเป็นตัวอย่างในการอธิบาย”
ไม่ใช่แค่วิชาคำนวณเท่านั้น แต่ยังท่องหนังสือเก่งด้วย เก่งเทียบได้กับพวกคนที่อยู่ในชั้นเรียนเตรียมสอบ
“เฮอะ ๆๆ…คราแรกที่เจ้าเจ็ดพึ่งไปถึง พวกเขายังหัวเราะเยาะว่าเป็นเพียงคนทึ่มคนหนึ่งที่ตอบสนองเร็ว”
“ตอนนี้เรียนหนังสือไม่เก่งเท่าเจ้าเจ็ด อาจารย์ก็หัวเราะเยาะพวกเขาว่า ‘พวกเจ้าไม่ได้พูดว่าตัวเองเรียนหนังสือเก่งหรือ? ตอนนี้แม้แต่คนทึ่มคนหนึ่งก็ยังสู้ไม่ได้ ยังจะมีหน้าไปหัวเราะเยาะคนอื่นอีกหรือ?’”
……
เรื่องที่เจ้าเจ็ดถูกคนอื่นหัวเราะเยาะนั้น เย่อวี๋หรานไม่ได้คิดแปลกใจ
เมื่อจูซานกลับมาก็จะบอกข่าวดีไม่บอกข่าวร้าย ในเวลาเช่นนี้ก็ยังไม่บอกเรื่องพวกนี้กับพวกเขา พูดแต่เรื่องที่มีความสุขเท่านั้น
จนถึงตอนนี้พวกเขาจึงเพิ่งรู้ว่าเดิมทียามที่จูชีอยู่ในสำนักศึกษาก็มักจะได้รับ ‘ความไม่เป็นธรรม’
แต่อาหนึ่งคนกับหลานชายสองคนก็ล้วน ‘เด็ดเดี่ยว’ และเอาตัวรอดกันมาได้เสมอ
ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงาม หลังจากเริ่มต้นด้วยการถูก ‘ปรามาส’ และ ‘หัวเราะเยาะ’ จูชีก็กลายเป็นคนที่เป็นที่ชื่นชอบของสหายร่วมสำนักในห้องเตรียมสอบมากที่สุด
ช่วยไม่ได้ ยามที่ใครจำสิ่งใดไม่ได้แล้วมี ‘สารานุ
