บทที่ 272 ทำให้คนเลื่อมใสจริง ๆ
“เจ้ากลับมาแล้วสินะ” เย่อวี๋หรานคาดคะเนเวลาว่าใกล้จะถึงเวลาที่เขาจะกลับมาเอาอาหารแล้ว
เพราะพวกจูชีเรียนหนังสืออยู่ในตำบลจึงต้องนำอาหารไปเอง และกลับมาเอาอาหารไปประมาณทุก ๆ ครึ่งเดือน
โดยปกติแล้วจูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าจะกลับด้วย ทว่าครั้งนี้เย่อวี๋หรานไม่เห็นคนอื่นก็รู้สึกแปลกใจ “ทำไมมีเจ้าคนเดียว แล้วคนอื่น ๆ เล่า?”
“อาจารย์เสินมีสหายมาเยี่ยมที่บ้าน พวกจูชีจึงถูกปล่อยให้ช่วยรับแขกขอรับ” จูซานพูด “ท่านแม่ ข้าอยากบอกท่านว่าจูชีเรียนหนังสือเก่งมากขอรับ ข้ากลับมาครานี้ เขาก็ถูกย้ายไปห้องเตรียมสอบแล้ว และกำลังเรียนหนังสือด้วยกันกับลูกชายของอาจารย์ขอรับ”
เย่อวี๋หรานไม่แปลกใจแม้แต่น้อย นางพูดออกไปด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าเจ็ดความจำดี ไม่ว่าข้าจะพูดสิ่งใดกับเขาเพียงครั้งเดียวก็จำได้แล้ว การท่องจำนั้นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาแม้แต่น้อย ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเล่าเป็นอย่างไรบ้าง? พวกเขาตั้งใจเรียนหรือไม่?”
“ตั้งใจขอรับ แม้แต่อาจารย์เสินก็ยังชมพวกเขา บอกว่าแม้พวกเขาจะยังเด็กแต่ก็มุ่งมั่นกับการเรียน ในอนาคตจะต้องมีคุณสมบัติในการเรียนเป็นแน่ หากไม่ใช่เพราะพวกเรามีกำลังจ่ายค่าเล่าเรียนได้เพียงคนเดียว ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าคงไม่ต้องมานั่งครูพักลักจำและได้มานั่งเรียนอย่างเที่ยงตรงโปร่งใส ข้าเข้าใจความหมายของอาจารย์เสินว่าอยากให้พวกเขาทั้งสองคนได้ไปนั่งเรียนในห้องเรียนด้วยขอร
