บทที่ 270 ระวังหัวเจ้าให้ดี
เจี่ยงโหย่วเซิงสูดลมหายใจหนาวเหน็บ
แม้เขาจะไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อน แต่ตอนที่เป็นลิ่วล้อของพี่เป้าก็เคยได้ไปมาหาสู่กับพวกชนชั้นสูงมาไม่น้อย
พี่เป้าเก็บค่าดูแลโหดไปบ้าง แต่ปกติก็นับว่าดูแลทุกคน ถ้าใครทำอะไรผิดพลาด เขาก็จะเข้ามาช่วยรักษาชีวิตให้
ถ้าช่วยไม่ได้จริง ๆ เช่นนั้นก็จนปัญญา
อันธพาลตัวเล็กตัวน้อยอย่างพวกเขามักได้ทำเรื่องที่ไม่อาจพบผู้คนอยู่เป็นประจำ ไม่กลัวว่าจะไม่ได้รางวัล กลัวก็แต่เงินรางวัลยังมาไม่ถึงมือก็ถูกพวกชนชั้นสูง ‘ปิดปาก’ เสียก่อน
ตอนแรกเจี่ยงโหย่วเซิงไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘ปิดปาก’ ซึ่งพี่เป้าเป็นคนบอกเขาว่า “เจ้าเด็กโง่ เจ้าคิดว่าค่าปิดปากเป็นของดีงั้นเรอะ? ประเภทหนึ่งให้น้อยหน่อย ก็แค่อยากให้เจ้าหุบปากเอาไว้ ประเภทหนึ่งให้อย่างใจป้ำ หมายความว่าไม่ได้ให้เจ้าหุบปากแล้ว แต่จะเอาชีวิตเจ้าต่างหาก”
“ไม่กระมัง?!” เจี่ยงโหย่วเซิงตะลึงพรึงเพริด
พี่เป้ามองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา “จะแหกปากทำไม? ถ้ามีคนมาได้ยินเข้าก็ระวังหัวเจ้าให้ดีเถอะ”
เจี่ยงโหย่วเซิงรีบปิดปากตัวเองเอาไว้ ไม่กล้าส่งเสียงออกมาอีก
“ข้าเห็นแก่ที่เจ้าติดตามข้ามานาน ทั้งยังเชื่อฟังมาตลอดถึงได้บอกเจ้า ต่อไปเวลาทำงานก็ระวังไว้บ้าง อย่ารับงานสกปรกสุ่มสี่สุ่มห้า งานบางอย่างจะเอาชีวิตเจ้าได้”
เจี่ยงโหย่วเซิงไม่รู้ว่างานแบบไหนเอาชีวิต งานแบบไหนถึงจะไม่เอาชีวิต แต่ทุกคนล้วนใช้ชีวิตอยู
