บทที่ 268 ท่าทางกินปูนร้อนท้อง
“คุกเข่าจนเหน็บกินก็สมควรแล้ว จะเป็นไรไป เจ้าอยากขโมยข้าวสาลีบ้านข้า ข้าจะลงโทษเจ้าก็ไม่ได้รึ?” เย่อวี๋หรานกล่าว “หนึ่ง ข้าไม่ได้ตีเจ้า สอง ข้าไม่ได้ด่าเจ้า ข้าคิดว่าข้าปฏิบัติต่อเจ้าอย่างเกรงใจมากแล้วนะ”
“นี่เรียกว่าเกรงใจ?” เจี่ยงโหย่วเซิงประหลาดใจ
เย่อวี๋หรานกล่าวว่า “เจ้าไม่ได้สอบถามชื่อเสียงเรียงนามของข้าก่อนที่จะมาขโมยข้าวสาลีของครอบครัวเลยหรือไร? เวลาข้าไม่เกรงใจแต่ไหนมาก็มักใช้มีด”
เจี่ยงโหย่วเซิงรู้สึกเหมือนลำคอตัวเองพลันหนาววาบขึ้นมา เพราะเขานึกถึงคำร่ำลือที่น่ากลัวพวกนั้น ว่ากันว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ยังไม่ทันไรก็ชักมีดออกมาเสียแล้ว
เขากลืนน้ำลายดังเอื๊อก ไม่กล้าพูดอะไรอีก
จูต้ากับจูเอ้อร์แบกตะกร้าไม้ไผ่เดินกลับมา
หลังจากพวกเขาพาจูเหล่าโถวไปตรวจอาการที่เรือนท่านหมอเสร็จแล้ว พอกลับถึงเรือนก็เห็นพวกผู้หญิงกำลังทำงานกันอยู่ ครั้นสอบถามจึงทราบว่าจะเก็บเกี่ยวข้าวสาลีกันแล้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็คว้าเครื่องไม้เครื่องมือตรงมาช่วยทางนี้ทันที
“ท่านแม่ จะเกี่ยวข้าวสาลีแล้วทำไมไม่บอกพวกข้าสักหน่อยเล่าขอรับ พวกข้าก็มาช่วยเหมือนกันนะ”
“พ่อของพวกเจ้า ท่านหมอว่าอย่างไรบ้าง?” เย่อวี๋หรานเห็นพวกเขาก็ถามไถ่อาการของจูเหล่าโถว
“ยังจะว่าอย่างไรได้อีก? ก็บอกว่าท่านพ่อเสียเลือดมากเกินไป ต้องกินของดี ๆ บำรุงสักหน่อยนั่นแหละขอรับ” จูต้าตอบอย่างพาซื่อ
“ไม่ได้จ่ายยาหรอกหรื
