“นี่! เฝ่ยไป๋ลู่ เดี๋ยวก่อน!” หานซานชิ่งดูจะรอมานานแล้ว ก่อนที่เขาจะรวบรวมความกล้าเพื่อเข้าไปรั้งเธอไว้
เฝ่ยไป๋ลู่มองเขาหัวจรดเท้า ก่อนจะจำได้ว่าคนคนนี้เป็นใคร เมื่อคิดว่านามสกุลของเขาคือหาน เธอจึงเดาได้ว่าเขามาจากตระกูลหาน
“เรียกทำไม? อยากจะแก้แค้นฉันเหรอ?”
สายตาของหานซานชิ่งซับซ้อนราวกับว่าเขายังคงจำรสชาติของการถูกทำร้ายได้ ตอนที่เขากลับมาจากบ้านตระกูลลี่ในวันนั้น เขาก็นอนซมไปสามวันกว่าจะลุกจากเตียงได้ เขาจะไปเอาชนะยัยแม่มดนี่ได้ยังไง
ยิ่งไปกว่านั้น เฝ่ยไป๋ลู่ยังมาพร้อมกับกานว่าง แม้เขาต้องการจะแก้แค้นเพียงใด เขาก็เอาชนะไม่ได้อยู่ดี!
“อย่าได้วัดใจคนถ่อยด้วยท้องสุภาพบุรุษ!*[1]” เขาตะคอก และเมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ยกเท้าจะก้าวออกไป เขาก็รีบรั้งอีกฝ่ายไว้ทันที
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หานซานชิ่งก็กระซิบกับเฝ่ยไป๋ลู่ ถึงสิ่งที่หานเสียวเสี่ยวพูดเกี่ยวกับคนรุ่นเยาว์สมัยนี้ “ครอบครัวของพวกเขายากจน ทั้งยังเด็กและไร้ทักษะ ถ้าพวกเขาเอาตัวรอดในเส้นทางนี้ไม่ได้ เรื่องความเป็นอยู่ของเด็กเหล่านั้นย่อมมีปัญหา”
“ยังไงพวกเขาก็อยู่กับฉันมาหลายปี และมีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ ถ้าเธอช่วยพวกเขาได้ โปรดช่วยพวกเขาด้วยเถอะ”
เฝ่ยไป๋ลู่เหลือบมองเขาสองสามครั้ง “รู้แล้ว”
เมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ที่เดินกลับมา หานซานชิ่งก็เกาหัวด้วยความงุนงง “เธอจะช่วยไหม”
กานว่างหันหน้ามองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ “ถ้าพวกเขาไม่มีที่ไป ผมรู้จักเจ้า
