งเขาคงไม่คิดว่าเธอทำอะไรผิด แต่ในยามนี้เขาพลันตระหนักได้
หงษ์เป็นนกชนิดแรก และเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นสิริมงคล ความสง่างาม และความสงบ เสียวเสี่ยวจะเหมาะสมกับตำแหน่งนั้นจริงหรือ?
“ตระกูลหานภูมิใจในการเป็นตระกูลปรมาจารย์ที่ทรงพลัง ลูกหลานของตระกูลหานทุกคนล้วนภูมิใจที่ได้รับใช้บรรพบุรุษของพวกเขา แต่พวกเขาลืมไปว่าหงษ์ศักดิ์สิทธิ์จะจุติก็ต่อเมื่อมีความชอบธรรมบนสวรรค์และโลก มันจะไม่สถิติอยู่ ณ ที่ใด และย่อมยากจะเข้าถึง เว้นแต่ผู้นั้นจะเป็นผู้ได้รับเลือกที่เหมาะสม”
น้ำเสียงของหานเชียนเต็มไปด้วยความผิดหวังอันไร้ที่สิ้นสุด ตระกูลหานสืบสกุลมานานนับพันปี มีกี่คนแล้วที่หลงลืมหัวใจเต๋าดั้งเดิมของพวกเขา? บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมไข่หงษ์จึงฟักออกมาได้ยากในตระกูลหาน จนกว่าท่านเทพผู้ปกปักษ์ตระกูลจะมาจุติยังโลกนี้
เขาหลับตา และเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “ในการแข่งขันเมื่อครู่ มีสาวกของตระกูลหานกี่คนที่สนใจตราประทับศักดิ์สิทธิ์ของเฝ่ยไป๋ลู่ ฉันจะจับขังเดี่ยวให้หมดโดยไม่เว้นแม้แต่คนเดียว!”
“จำคำนี้ไว้ ‘ลงโทษคนชั่ว ส่งเสริมความดี สนับสนุนความยุติธรรม’ เมื่อไหร่จะจำกันสักที?”
“ครับ” ความรู้สึกดูแคลนของหานคังผิงที่มีต่อเฝ่ยไป๋ลู่เลือนหายไป และถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
หานเชียนโค้งคำนับรูปปั้นหงษ์ศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่ “ตระกูลหานตื่นรู้สายเกินไป โปรดยกโทษให้ข้าด้วย”
ในข
