รอบครัวของตนเอง เพียงแต่ปกติแล้วมีนางคอยข่มเอาไว้ อีกทั้งทุกคนยังต้องกินข้าวหม้อเดียวกัน ในระยะเวลาอันสั้นนี้จึงยังไม่ปะทุออกมาก็เท่านั้นเอง
ครอบครัวของจูซื่อนับว่าเป็นคู่ที่สงบสุขมากที่สุดแล้ว แต่พอเป็นคู่ของจูอู่ เรื่องที่ชวนให้คนเป็นห่วงก็มีมากกว่าเดิม
ฉากที่เย่อวี๋หรานไปเห็นโดยบังเอิญเมื่อคราวก่อนเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น
ความสัมพันธ์ระหว่างจูอู่กับหลินซื่อ บอกว่าเรียบง่ายก็คงเรียบง่าย เรื่องที่ทั้งสองคนชอบพอกันนั้นจริงแท้ไม่เท็จ แต่เมื่อเกี่ยวพันถึงผลประโยชน์และการแลกเปลี่ยน เรื่องราวบางด้านก็เปลี่ยนเป็นซับซ้อนขึ้นมา
ยกตัวอย่างเช่นเมื่อเกิดเรื่องครั้งนี้ ‘ความไม่เชื่อใจ’ ที่หลินซื่อมีต่อจูอู่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความไม่เชื่อมั่นในชีวิตคู่ของนาง นางรู้สึกลึก ๆ ว่าจูอู่สามารถทอดทิ้งนางได้ทุกเมื่อ
แม้ว่านางจะไม่พูดออกมา ทว่าก็เป็นไปได้ว่าตัวนางเองก็ยังไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้เช่นกัน แต่จิตใต้สำนึกของนางคิดเช่นนี้เอง
ทั้งสองคนถูกขังไว้ในเล้าหมูมาครึ่งค่อนวัน ทั่วร่างเหม็นคลุ้ง
หลังกินข้าวเสร็จ จูอู่ก็พาหลินซื่อคลำทางในความมืดไปอาบน้ำริมลำธาร
ถ้ามาตามลำพัง หลินซื่อต้องไม่กล้าแน่นอน แต่มีจูอู่มาด้วย นางจึงไม่กลัวเพียงนั้นอีก อีกทั้งในเรือนยังไม่มีอ่างอาบน้ำที่เป็นกิจจะลักษณะ และอากาศก็ยังร้อนแบบนี้ เลือกแม่น้ำบริเวณที่ปลอดคน กอดอ่างไม้แอบอาบน้ำสักรอบก็ไม่มีทางมีคนรู้
“หลินเ
