หลียนฮวา ข้าคิดว่ามีเรื่องบางอย่างที่ข้าต้องคุยกับเจ้าให้รู้เรื่อง”
ประโยคนี้มาอย่างกะทันหัน ทำให้หลินซื่อใจหายวาบ “อะไร? เจ้าจะคุยกับข้าเรื่องอะไร?”
หัวใจดวงน้อยเต้นรัว กลัวว่าเขาจะเอ่ยข้อเรียกร้องที่เกินขอบเขต
“ตอนกลางวันข้าพูดไปแล้ว ตอนนี้น้องสาวทั้งสองคนของเจ้ามาพึ่งพาครอบครัวข้า เรื่องพี่สาวของเจ้า เจ้าก็ไม่ต้องไปยุ่งอีกแล้ว” ก่อนหน้านี้จูอู่เห็นแก่ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา คิดว่าอะไรที่สามารถช่วยได้ก็ช่วย แต่จากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เขาไม่คิดว่าพี่สาวของหลินซื่อจะน่าช่วยตรงไหน
ก็เหมือนกับที่มารดาของเขาว่าไว้ สามารถช่วยเหลือคนอื่นได้ แต่ต้องดูความสามารถของตัวเองด้วย เจ้ามีความสามารถช่วยเหลือคนอื่นได้ก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าทำให้ตนเองต้องเดือดร้อน เช่นนั้นก็ไม่คุ้มค่าแล้ว
จูอู่เป็นคนเห็นแก่ตัว เขาไม่มีจิตใจไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด เขาเพียงหวังว่าชีวิตน้อย ๆ ของตนเองจะสามารถดำเนินไปได้อย่างสุขสบายก็พอแล้ว
“ตอนนี้ก็ไม่ได้ยุ่งแล้วนี่นา…” หลินซื่อไม่กล้าพูดมาก
ตอนที่พวกนางกำลังจะจากมา ดูจากท่าทีของเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสหมู่บ้านสกุลหลิวแล้ว เหมือนจะต้องการให้หลิวต้าซุ่นและหลิวมู่แลกเปลี่ยนคู่ครองกัน พี่สาวของนางออกเรือนไปให้กับหลิวมู่ จะอย่างไรก็คงดีกว่าอยู่กินกับหลิวต้าซุ่นต่อไปกระมัง?
ส่วนหลานสาวสามคนนั้น…
เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเอง หลิวต้าซุ่นจะฆ่าพวกนางได้ลงคอหรือ?
“ข้าหมายถึงในอนาคต
