บทที่ 263 รังหมาป่า
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว “ในเมื่อพวกท่านทราบว่าจะจัดการอย่างไรแล้ว เรื่องต่อจากนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมาถามข้าอีก ถึงอย่างไรข้าก็เป็นคนนอก ถ้าสอดมือเข้ามายุ่งเรื่องในหมู่บ้านสกุลหลิวมากเกินไปก็ไม่ถูกต้องตามเหตุผล ไม่ค่อยเหมาะสมจริง ๆ”
ว่ากันตามตรง เรื่องราวเปลี่ยนเป็นชัดเจนเช่นนี้ เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสก็ไม่อยากให้จูต้าเหนียงเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในหมู่บ้านสกุลหลิวอีกจริง ๆ นั่นแหละ
ก่อนหน้านี้ที่พวกเขา ‘เชิญ’ นางมาก็เพราะรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าปวดเศียรเวียนเกล้า จัดการกันเองไม่ไหว อยากให้นางมาแบกหม้อดำ แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องมีผู้กล้ามาช่วยแบกหม้อดำอีกแล้ว
ครั้นเห็นเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสรับคำโดยไม่อิดออด เย่อวี๋หรานก็ยิ่งแน่ใจว่านางตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว
บางครั้งบางคราว เมื่อท่านต้องจัดการเรื่องราวบางอย่าง ไม่ได้ดูว่าท่านจัดการได้ดีแค่ไหน แต่ดูว่าท่านจัดการได้ถูกใจอีกฝ่ายหรือไม่
การที่ท่านถอนตัวออกมาในยามที่อีกฝ่ายไม่ต้องการท่านอีกนั้นเป็นตอนจบที่สมบูรณ์แบบสำหรับเรื่องนี้แล้ว
“สายมากแล้ว ข้าไม่รบกวนเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสต่อไปจะดีกว่า คราวหน้าถ้ามีโอกาส ข้าค่อยพาเจ้าห้ากับสะใภ้ห้ามาขอบคุณเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสที่ช่วยพาทั้งสองคนกลับมาโดยสวัสดิภาพอีกครั้ง ขอบคุณ!”
ครั้นกล่าวขอบคุณปิดท้าย เย่อวี๋หรานก็พาจูซื่อ จูอู่ และหลินซื่อนั่งเกวียนเทียมวัวออกจากหมู่บ้านสกุลหลิว