บทที่ 262 บังคับให้ขึ้นเขาเหลียงซาน
ชั่วขณะนั้น คนจำนวนมากยังไม่ได้สติคืนมา ต่างก็พากันยืนนิ่งอยู่กับที่
เห็นอยู่เต็มตาว่าศีรษะของหลินต้าเม่ยกำลังจะพุ่งเข้าไปชนแล้ว พริบตานั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นขวางอยู่หน้ากำแพง
โครม
ศีรษะของหลินต้าเม่ยชนเข้าที่ท้องของหลิวคัง
พอนางเห็นว่าเป็นคนก็โล่งอก เป็นลมไปอย่างวางใจ
หลิวคังนึกไม่ถึงว่าช่วยคนแล้วยังจะหมดสติไปอีก จึงรีบชูมือขึ้นอธิบายว่า “ข้าไม่ได้ตีนางนะ! จริง ๆ นะ ข้าไม่ได้แตะนางเลยด้วยซ้ำ!”
“เจ้าเด็กโง่ คนล้มลงพื้นไปแล้ว เจ้าก็ไม่รู้จักพยุงไว้สักหน่อย” เจ้าหน้าที่ด่าเขาแล้วบอกให้บรรดาแม่เฒ่าเข้าไปดูอาการของหลินต้าเม่ย
ดูเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นวันนี้สิ ตอนแรกเป็นหม่าซานเหนียงตกเลือด ต่อมาหลินต้าเม่ยเอาศีรษะพุ่งชนกำแพง นี่คิดจะทำอะไรกัน?
คิดว่าเรือนของเขาเป็นโรงงิ้ว โรงมหรสพหรือไร?
“ไม่เป็นไร แค่เป็นลมไปเท่านั้น” แม่เฒ่าผู้มีประสบการณ์จับชีพจรดูสักครู่ก็รู้แล้ว
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสผ่อนลมหายใจออกมา ให้คนช่วยหามหลินต้าเม่ยไปไว้ข้าง ๆ เพื่อห้ามเลือดให้นาง
พร้อมกันนั้นก็ต้มยาช่วยรักษาอาการให้นางด้วย
อีกด้านหนึ่ง หลิวมู่คิดไม่ถึงเลยว่าหลินต้าเม่ยจะกล้าชนกำแพงจริง ๆ เขาตกใจเป็นนานก็ยังไม่ได้สติคืนมา
มารดาของเขาวิ่งเข้ามาเกลี้ยกล่อม “เจ้านี่โง่เสียจริง คนอื่นอยากอยู่กับเจ้า ทำไมไม่รับปากอีก? เจ้าไม่ได้ไม่มีลูกชายเสียหน่อย”
“สะใภ้ที่ไม่ต้อง
