ใช้สินสอดสักแดงแบบนี้ เจ้ายังจะไม่เอาหรือ ถึงอย่างไรขึ้นเตียงไปก็เหมือน ๆ กันหมดนั่นแหละ”
“เจ้าอยากได้หญิงโสดทึนทึกไร้ประสบการณ์หรือไร?”
……
หลิวมู่โมโหแล้ว จึงกล่าวทื่อ ๆ ว่า “ข้าเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ได้หรือไร?”
“เจ้าเคยเห็นผู้ชายคนไหนเลี้ยงลูกคนเดียวด้วยเรอะ? มีแต่พวกยากจนข้นแค้นที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมแต่งด้วยเท่านั้นแหละ ถึงต้องใช้ชีวิตตัวคนเดียวเพราะไม่มีทางเลือก” มารดาของหลิวมู่กลัวว่าเขาจะโง่ หากบ้านไม่มีผู้หญิงอยู่ด้วยคิดว่าชีวิตจะง่ายดายนักหรือไร?
ปัดกวาดซักล้างงานเล็กน้อยยิบย่อยพวกนั้น ผู้ชายคนเดียวอย่างเขาจะทำทั้งหมดไหวอย่างนั้นหรือ?
เวลานั้น เจ้าหน้าที่ก็เดินเข้ามาเกลี้ยกล่อม “เจ้าก็เห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น หลินต้าเม่ยถึงขั้นพุ่งเอาหัวชนกำแพงแล้ว เจ้าคิดว่าจะทำอย่างไรกันแน่?”
“ยังจะคิดอะไรได้? เจ้าหน้าที่ ท่านก็บอกมาเถอะ” หลิวมู่ยังไม่ทันได้พูดอะไร มารดาของเขาก็ตอบแทนแล้ว “เรื่องหม่าซานเหนียง ท่านคิดจะจัดการอย่างไร? นางเป็นเมียหลิวมู่ แต่กลับทำงามหน้าไปมีลูกชายให้หลิวต้าซุ่นเสียอย่างนั้น เรื่องนี้จะจัดการอย่างไร?”
“แล้วเจ้าต้องการอย่างไรกันแน่? จับหม่าซานเหนียงยัดกรงหมูถ่วงน้ำ? ถ้าเจ้ากล้าจับหม่าซานเหนียงใส่กรงถ่วงน้ำ แม่ของหลิวต้าซุ่น และคนบ้านเดิมของหม่าซานเหนียงจะไม่ไปอาละวาดที่เรือนพวกเจ้างั้นรึ? ก่อนหน้านี้ที่อาละวาดเสียครึกโครมก็เป็นพวกเจ้าไม่ใช่หรือที่ยอมลงให้ก่อน?” เ
