บทที่ 260 ถูกวางหลุมพราง
หลิวมู่ครุ่นคิดตามแล้วก็พบว่าเรื่องราวอาจเป็นแบบที่จูต้าเหนียงพูดก็ได้ หากพวกเขาอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันจะต้องไม่สงบสุขแน่นอน
หม่าซานเหนียงแต่งงานกับเขามาหลายปีเพียงนั้น นางมีนิสัยอย่างไรเขาจะไม่รู้เชียวหรือ?
แต่เขากับมารดาเห็นแก่ลูกชาย จึงยอมเปิดตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่งต่อพฤติกรรมหลายปีที่ผ่านมาของหม่าซานเหนียง แต่หลิวต้าซุ่นจะพูดง่ายเหมือนเขาหรือเปล่า?
ไม่พูดถึงเรื่องนี้ มารดาของหลิวต้าซุ่นก็ไม่ใช่คนที่อยู่ร่วมด้วยง่าย จะต้องรับมือยากกว่ามารดาของเขาแน่นอน
เย่อวี๋หรานอยากจะตบไหล่เขาเบา ๆ แต่คำนึงถึงความแตกต่างระหว่างชายหญิงในโลกนี้ สุดท้ายก็ไม่ได้ยกมือขึ้นมา นางเพียงกล่าวว่า “ข้าก็พูดได้เพียงเท่านี้ เจ้าลองพิจารณาดูก่อนก็ได้ ถ้าคิดดีแล้วก็ไปหาเจ้าหน้าที่หรือผู้อาวุโสของหมู่บ้านพวกเจ้า ให้พวกเขาช่วยเขียนหนังสือหย่าให้”
“ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว ไปก่อนล่ะ”
พูดจบ เย่อวี๋หรานก็หมุนกายจากไป
หลิวมู่ยืนอยู่ที่เดิม สูดหายใจเข้าลึก
เขาพลันรู้สึกว่าแท้จริงแล้วจูต้าเหนียงหาได้น่ากลัวเหมือนในคำเล่าลือ เพียงแต่ตอนที่นางยืนพูดอยู่ตรงหน้าจะบันดาลให้คนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอย่างมาก
เขาเลื่อมใสพี่น้องสกุลจูจริง ๆ มีมารดาสายโหดเช่นนี้ ไม่รู้ว่าพวกเขา ‘ยืนหยัด’ มาได้อย่างไร
“พี่ใหญ่หลิว”
เมื่อเสียงที่คุ้นเคยนี้ดังขึ้น หลิวมู่ก็พลันรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า
เขาอยากแสร้งทำเป็นไม่ได้
