ยินแล้วรีบเดินหนีไป กระทั่งนึกเสียใจทีหลัง เมื่อครู่นี้เขาน่าจะเดินกลับไปพร้อมกับจูต้าเหนียง
“พี่ใหญ่หลิว ท่านรอข้าก่อนสิเจ้าคะ” หลินต้าเม่ยเร่งฝีเท้าวิ่งเหยาะ ๆ ตามมา
“เจ้าหยุดตามข้าเสียทีได้หรือไม่?” หลิวมู่สังเกตรอบด้านพลางกดเสียงต่ำ เขากัดฟันเอ่ยว่า “ข้าเคยบอกไปแล้วว่าข้าไม่อยากเกี่ยวข้องใด ๆ กับเจ้า”
“พี่ใหญ่หลิว ท่านฟังข้าก่อนสิเจ้าคะ ท่านไม่รู้สึกว่าพวกเราอยู่ด้วยกันแล้วเหมาะสมยิ่งนักหรือเจ้าคะ? หลิวต้าซุ่นแย่งเมียท่านไป ท่านก็แย่งเมียเขามาเสียสิ ท่านก็สามารถเหยียบไปบนหน้าเขาได้เหมือนกัน ทำให้เขาไม่มีหน้าออกไปพบผู้คนได้อีก” หลินต้าเม่ยปรีดายิ่งนัก ปกติแล้วยากยิ่งนักกว่าจะหาโอกาสคุยกับเขาสองต่อสองได้ ตอนนี้นางแทบอยากล้วงหัวใจของตัวเองออกมาแลกกับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
ทุกสิ่งทุกอย่างที่นางพูดมาล้วนเป็นความจริง นางคิดเช่นนั้นด้วยความจริงใจ
นางไม่อยากร่วมชีวิตกับหลิวต้าซุ่นอีกแล้ว นางอยากใช้ชีวิตร่วมกับคนตรงหน้านี้
แต่หลินมู่ไม่อยากฟัง ถึงเขาอยากแก้แค้นหลิวต้าซุ่น แต่ก็ไม่มีทางไปข้องแวะกับหลินต้าเม่ย
หม่าซานเหนียงไม่ใช่คนดีอะไร แต่อย่างน้อยก็มีสมอง แต่หลินต้าเม่ยกลับเป็นคนโง่คนหนึ่ง ถ้าเขาพานางกลับเรือนจริง ๆ ครอบครัวเขาคงกลายเป็นเรื่องขำขันประจำหมู่บ้าน
“พี่ใหญ่หลิว ท่านอย่าไปสิ ข้าพูดจริงนะ” หลินต้าเม่ยเห็นเขาจะจากไปก็ร้อนใจ ยื่นมือออกไปยื้อไว้
หลิวมู่ตกใจจนสะดุ้งถอยออกไป “ชายหญิงไม่แ
