ตะเนื้อต้องตัวกัน เจ้าคิดจะทำอันใด? หลินต้าเม่ย ข้าบอกเจ้าไว้เลย ข้าไม่สนใจเจ้าจริง ๆ รบกวนเจ้าอยู่ห่าง ๆ ข้าหน่อย ต่อให้ทั้งชีวิตนี้ข้าจะหาเมียไม่ได้อีกแล้วก็ไม่มีทางแต่งกับเจ้าเด็ดขาด”
เขากล่าวอย่างเด็ดขาดเพื่อให้นางยอมตัดใจเลิกรา
วาจานี้ทำให้หลินต้าเม่ยอึ้งงัน “พี่ใหญ่หลิว ท่านพูดอะไร? คราวก่อนท่านไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา ท่านบอกว่าข้าดีมาก หลิวต้าซุ่นต่างหากที่ไม่รู้จักทะนุถนอมให้ดี…”
“นั่นข้าพูดเพื่อปลอบเจ้า โกหกเจ้าต่างหาก ข้าคิดว่าเจ้าน่ารำคาญมาก อยากให้เจ้าไปอยู่ไกล ๆ ข้า” ตอนนั้นเขามีความคิดอยากใช้หลินต้าเม่ยไปก่อกวนทางนั้นอยู่จริง ๆ นั่นแหละ
แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหลินต้าเม่ยจะโง่กว่าที่ลือกันเสียอีก ไม่รู้จักอ่านสถานการณ์สักนิด
นางเป็นภรรยาเอกอย่างถูกต้องชอบธรรมแท้ ๆ แต่กลับไม่รีบจัดการหม่าซานเหนียงอย่างโอ่อ่าผ่าเผย แต่กลับแล่นมาเกาะแกะเขา นี่ไม่เท่ากับว่าทำให้คำป้ายสีของหม่าซานเหนียงกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาหรือไร?
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้อง หลิวมู่ก็ไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับสตรีผู้นี้อีกต่อไป
หลินต้าเม่ยเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ท่านหลอกข้า?! ท่านไม่ได้ชอบข้าหรอกหรือ ท่านทำแบบนี้ได้อย่างไร?”
นางขึ้นเสียงสูง ร้องดังลั่น
หลิวมู่ตระหนกยิ่งนัก รีบบอกให้นางเบาเสียงลง
แต่หลินต้าเม่ยยังจะยอมฟังเขาอีกหรือ พอเขาพูดเช่นนี้ นางก็ยิ่งพูดเสียงดังกว่าเดิม “หลิวมู่ ท่านไม่ละอายใจต่
