บทที่ 259 กรรมตามสนอง
หม่าซานเหนียงกลั้นหายใจ เมื่อเห็นฝูงชนแหวกออกเผยให้เห็นหลิวต้าซุ่นที่ถูกอุดปากและจับมัดไว้บนเก้าอี้
หลิวต้าซุ่นจ้องนางด้วยดวงตาแดงก่ำที่เบิกกว้างจนหางตาแทบฉีก
ชั่วขณะนั้น หม่าซานเหนียงสัมผัสได้ว่าถ้าหลิวต้าซุ่นสามารถสะบัดหลุดออกมาได้จะต้องมาเอาชีวิตนางแน่นอน
“หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ เจ้ากล้าหลอกข้า?!” หม่าซานเหนียงเดือดดาล
“หากไม่ใช้อุบาย แล้วจะทำให้เจ้าพูดความจริงได้อย่างไร?” เย่อวี๋หรานยิ้ม ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
หม่าซานเหนียงโมโหจนอยากพุ่งเข้าไปทำร้ายคน แต่เพิ่งลุกขึ้นมาได้ นางก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างหลุดลงมาตรงหว่างขาของตนเอง
เมื่อนางก้มลงมองก็ต้องร้องอย่างตกใจ “อ๊า! ลูกข้า!”
หลิวมู่มีสีหน้าเฉยชา “กรรมตามสนอง!”
หลิวต้าซุ่นหัวสมองอึงอล ทำไมถึงเลือดออกได้ล่ะ?
เขายังไม่ทันพูดอะไร มารดาของเขาก็ดิ้นหลุดจากการจับกุมของแม่เฒ่าที่ตกตะลึงอยู่ผู้หนึ่ง ดึงถุงเท้าเหม็น ๆ ออกจากปากตัวเอง แล้ววิ่งเข้าไปหาหม่าซานเหนียงอย่างร้อนใจ “โธ่เอ๊ย! หลานข้า!”
เย่อวี๋หรานเห็นรอยเลือดบนกางเกงของหม่าซานเหนียงแล้วเช่นกัน จึงรีบเรียกหาหมอ “หมอเล่า? รีบเรียกหมอมาเร็วเข้า!”
“หมู่บ้านพวกข้าไม่มีหมอ” เจ้าหน้าที่กล่าว
“ไม่มีหมอก็ไม่อาจปล่อยไว้อย่างนี้ ใครเคยมีประสบการณ์เป็นหมอตำแยมาก่อนบ้าง มาช่วยดูอาการให้หน่อย…ชีวิตคนสำคัญกว่า”
“มี หมู่บ้านของพวกข้ามีหมอตำแย”
ฉับพลันนั้น ทุกคนล้วนถูกเหตุเปลี่ยนแปลง
