ม่ว่าเด็กในท้องหม่าซานเหนียงจะปลอดภัยไร้เรื่องราวหรือเป็นอะไรไป นางก็ไม่ได้เป็นคนฆ่าเสียหน่อย คนอื่นยังจะมาทวงชีวิตกับนางได้อีกหรือ?
ถ้ามารดาของหลิวต้าซุ่นกล้า เช่นนั้นนางก็กล้าใช้มีดกับอีกฝ่าย
หลิวต้าซุ่นต้องรออยู่ข้างนอกเพราะเป็นผู้ชาย จิตใจเขากังวลยิ่งนัก
แม้ว่าเมื่อครู่นี้หม่าซานเหนียงเพิ่งจะ ‘ทอดทิ้ง’ เขา แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังตั้งครรภ์ลูกของเขา ไม่แน่ว่าอาจเป็นลูกชายคนแรกของเขาก็ได้ ต่อให้แค้นใจเพียงใด แต่เพราะเห็นแก่เด็กคนนี้ เขาจึงได้แต่ข่มเอาไว้ชั่วคราว
เทียบกับเขาที่ร้อนอกร้อนใจ หลิวมู่กลับไม่อนาทรสักนิด เขานั่งอยู่มุมหนึ่งโดยไม่สนใจความเป็นความตายของหม่าซานเหนียงเลยแม้แต่น้อย
เย่อวี๋หรานสังเกตอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินเข้าไปหาหลิวมู่
“คุยกันสักหน่อยได้หรือไม่?”
ครั้นหลิวมู่ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ถึงกับต้องประหลาดใจ “จู…ต้าเหนียง?”
จากนั้นก็เคร่งเครียดขึ้นมา ไม่รู้ว่าจูต้าเหนียงมาหาตนด้วยสาเหตุใด สำหรับเรื่องนี้ ผู้บริสุทธิ์ที่สุดก็คือเขากระมัง?
“เจ้าไม่ต้องตื่นตูมไป ข้าไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่อยากคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัวสักครู่” ขณะที่เย่อวี๋หรานพูดประโยคนี้ขึ้นมาก็สังเกตว่ามารดาของหลิวมู่มองมาทางนี้ด้วยท่าทางตึงเครียด
นางจึงให้หลิวมู่ไปทางนั้นเพื่อคุยกับมารดาของเขาเสียก่อน
ตอนที่หลิวมู่เดินไปพูด เย่อวี๋หรานยืนคอยเขาอยู่ที่เดิม
นางไม่รู้ว่าหลิวมู่คุยกับมารดาว่าอย่างไร แ
