บทที่ 258 นางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี
แม้ว่าจะรู้สึกปวดท้องเล็กน้อย แต่หม่าซานเหนียงก็ยังยืนหยัดลุกขึ้นมา ยิ้มแหยและพูดว่า “ทำไม…ทำไมคนเยอะเช่นนี้เล่า? เฮอะ ๆๆ……ข้าเพิ่งลุกมาตากเสื้อผ้า ทำไมจู่ ๆ พวกเจ้าก็เปิดประตูเข้ามาเล่า?”
หลิวมู่ข่มความโกรธเอาไว้และแอบกังวลเมื่อเห็นหลิววั่งไฉที่รอคนอยู่ จึงทำได้เพียงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
“ผู้อาวุโสกับเจ้าหน้าที่เชิญจูต้าเหนียงมาเพื่อยุติปัญหาระหว่างเจ้ากับหลิวต้าซุ่น”
“จูต้าเหนียง?!” หม่าซานเหนียงตื่นตกใจ
ช่างน่าขันอะไรเช่นนี้ ครั้งก่อนที่เจอหน้ากันในตลาด หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนั้นแทบจะกินหัวนาง ครั้งนี้เชิญหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มา แล้วนางจะยังมีชีวิตรอดกลับมาหรือ?
“ไม่ไป ข้าไม่ไป”
“ต่อให้ตีให้ตายข้าก็ไม่ไป”
หม่าซานเหนียงกอดห่อสิ่งของไว้ คิดอยากจะหนีออกไปจากบ้าน
แต่พอเห็นกุญแจที่ประตูก็เพิ่งจะนึกได้ว่าเมื่อครู่นางกำลังจะออกไปทางหน้าต่าง
นางไม่พูดพร่ำใด ๆ รีบหันหลังกลับไปปีนหน้าต่าง พยายามจะออกไปในทันที
หลิวมู่คว้าแขนนางไว้ทันที “อย่าเหลวไหล เจ้าคิดว่าจะไปก็ไปได้ จะไม่ไปก็ไม่ไปได้งั้นหรือ?”
หลังจากนั้นก็มีหญิงเฒ่าสองคนเข้ามาจับแขนหม่าซานเหนียงและหิ้วนางออกไปข้างนอก
“ข้าไม่ไป! ปล่อยข้า! ข้าไม่อยากไป!” หม่าซานเหนียงดิ้นไปมาอย่างบ้าคลั่ง และทรุดตัวนั่งลง
ผ่านไปครู่หนึ่ง หญิงเฒ่าทั้งสองคนก็สู้แรงของนางไม่ไหว จนนางเกือบจะหลุดเป็นอิสระแล้ว
ยังดีที่หลิววั่งไฉเต
