รียมตัวมาเป็นอย่างดี จึงเรียกหญิงเฒ่าเข้ามาอีกสองสามคน
ด้วยเหตุนี้ หญิงเฒ่ากลุ่มหนึ่งจึงรีบวิ่งเข้ามา บางคนยกเท้า บางคนยกแขน บางคนยกหัว สุดท้ายก็ยกหม่าซานเหนียงขึ้นมาได้
แม้กระทั่งห่อสิ่งของของนางก็ยังมีคนถือไปด้วย
“ช่วยด้วย! คนจะถูกฆ่าแล้ว!”
“ใครก็ได้ คนจะถูกฆ่าแล้ว!”
“ปล่อยข้า มีคนจะฆ่าข้าแล้ว!”
…
หม่าซานเหนียงไม่ได้ดุร้ายธรรมดา นางใช้เสียงที่ราวกับจะใช้ฆ่าหมูตะโกนไปตลอดทาง
หญิงเฒ่าคนที่อยู่ใกล้หัวของนางมากที่สุดนั้นหูถึงกับสั่นสะเทือนด้วยความตกใจมึนงง
เมื่อมาถึงบ้านของเจ้าหน้าที่ คนหามก็รีบทิ้งนางและวิ่งไปด้านข้างทันที
หม่าซานเหนียงที่ถูกวางลงบนพื้น มองไปรอบตัวก็เห็นคนมากมายจึงพูดอะไรไม่ออก และที่นั่งอยู่ตรงกลางคือหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่เป็นตัวหลัก เช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสทั้งสองคน จนนางรู้สึกสับสนอยู่เล็กน้อย มารดามันเถอะ ทำไมคนเยอะเช่นนี้?!
นางกลืนน้ำลายอย่างตื่นตระหนก
“หม่าซานเหนียงยังจำข้าได้หรือไม่?” เย่อวี๋หรานรู้ว่าวันนี้ตัวเองเป็นเจ้าถิ่น ก็ไม่ได้คิดจะกดอำนาจตัวเองให้ต่ำ จึงเตรียมตัวพร้อมว่าควรจะแสดงอำนาจออกไปมากเช่นไร
“จู…จูต้าเหนียง” หม่าซานเหนียงยิ้มอย่างเอาอกเอาใจ “ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร? ท่านมาในฐานะแขกของเจ้าหน้าที่สินะ เฮอะ ๆๆ…”
“ที่เจ้าพูดก็ไม่ผิด ข้ามาในฐานะแขก แต่บังเอิญได้รู้เรื่องของเจ้ากับหลิวต้าซุ่นพอดี เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสบอกว่าเรื่องนี้จัดการยา
