กสักหน่อย พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ดังนั้นจึงคิดจะให้ข้ามาช่วยสะสางปัญหา” เย่อวี๋หรานพูด “แต่ข้ายังไม่คุ้นเคยกับเรื่องนี้มากนัก ยังไม่รู้ว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร ทำได้เพียงเชิญเจ้ากับหลิวต้าซุ่นทั้งสองคนมาอธิบายเรื่องนี้ให้ชัดเจน แล้วมาลองดูว่าสรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?” หม่าซานเหนียงรู้ว่าตัวเองแสร้งโง่ไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่ยังคงคิดจะถ่วงเวลาไว้เสียหน่อย “จูต้าเหนียง ท่านมีอะไรอยากจะถามก็ถามมาได้เลย ข้าจะบอกทุกอย่างแน่นอน”
“เรื่องระหว่างเจ้ากับต้าซุ่นเป็นความจริงหรือ?” เย่อวี๋หรานเข้าเรื่องทันที
“เรื่องอะไรหรือ?” หม่าซานเหนียงตัวแข็งทื่อขึ้นมา
แน่นอนว่านางกับหลิวต้าซุ่นมีความสัมพันธ์กัน ไม่เช่นนั้นนางคงไม่สับสนว่าลูกในท้องที่อุ้มอยู่นี่เป็นของใคร
แต่ไม่ว่าจะเป็นลูกของใครก็ช่าง ใครดีต่อนาง นางก็จะบอกว่าเป็นลูกของคนนั้น
“เรื่องของเจ้ากับหลิวต้าซุ่น”
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร”
“เช่นนั้นก็ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกอย่าง พูดเรื่องทั้งหมดให้ชัดเจน” เย่อวี๋หรานเงยหน้าขึ้นด้วยท่าทางตั้งใจฟัง “เจ้าวางใจเถอะ ข้ามีเวลา เจ้าจะค่อย ๆ พูดก็ได้”
“เอ่อ” หม่าซานเหนียงรู้สึกว่าตัวเองถูกปิดทางหนีแล้ว “ที่จริง ข้าคิดว่าเรื่องนี้ควรไปถามหลิวต้าซุ่นไม่ใช่หรือ? เรื่องนี้ผู้หญิงล้วนเสียเปรียบ ต้องเป็นเขาที่ควรพูดให้ชัดเจน จูต้าเหนียง พวกเราก็ล้วนเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทำไมผู้
