หญิงต้องมาทำให้ผู้หญิงด้วยกันอับอายด้วยเล่า?”
“พวกเราเป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่พวกเราไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน เหมือนป่าใหญ่ที่มีคนทุกแบบ บางครั้งผู้หญิงก็มีมากเกินไปจนมักจะเกิดเรื่องแปลก ๆ เป็นธรรมดา อย่ามัวแต่ถ่วงเวลา รีบพูดมาให้ชัดเจน จะได้แก้ไขปัญหาได้เร็ว หากเจ้าพูดไม่ชัดเจน วันนี้เรื่องนี้ก็คงไม่จบ เมื่อถึงเวลานั้นคนที่ลำบากก็เป็นเจ้าเอง” เย่อวี๋หรานราวกับมองเข้าไปในใจของอีกฝ่าย
“ข้าไม่รู้ว่าพูดเรื่องอะไร ไปถามหลิวต้าซุ่นเถอะ มีอะไรก็ควรให้เขาเป็นคนออกหน้าพูดให้ชัดเจน”
“เจ้าวางใจเถอะ ก่อนหน้านี้เขาพูดไปแล้ว ตอนนี้ถึงตาเจ้า” เย่อวี๋หรานพูดอย่างตรงไปตรงมา “ให้เจ้าพูดอย่างชัดเจนว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่สู้ตรวจสอบว่าคำให้การของเจ้ากับเขาพูดตรงกันจะไม่ดีกว่าหรือ ตอนนี้เรื่องก็เกิดขึ้นไปแล้ว พวกเจ้าคงยังไม่มีโอกาสได้สารภาพสักเท่าไรหรอกกระมัง?”
หม่าซานเหนียงตกตะลึง หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์น่าตายนี่คิดว่าตัวเองดีเด่กว่าใครนักรึ?!
ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสถึงได้ ‘เชิญ’ หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มา
หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้นั่งออกหน้าด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นแม่ของหลิวต้าซุ่น หรือแม่สามีของนางก็ก่อเรื่องไม่ได้ง่าย ๆ แม้ว่านางจะไม่มีความกล้าเช่นนั้นก็ตาม แต่หากหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนี้ไม่อยู่นี่แล้ว ไม่ใช่ว่าสุดท้ายนางก็ต้องไปพูดกับแม่ของหลิวต้าซุ่นหรอกหรือ?
“พูดมาเถอะ”
“ข้าจะพูดแล้ว” นางกั
