พวกเราได้วางไว้กับนางใช่หรือไม่?
ไม่เช่นนั้นมีดเล่มนี้คงจะตกมาอยู่บนร่างชราของพวกเขาแทนกระมัง!
“มีดทำครัวเล่มนี้ทนทานนัก คราก่อนที่ข้าเอาอีกเล่มไปบั่นประตูเล่มนั้นพังไปนานแล้ว มีแค่เล่มนี้ที่สับไปตั้งหลายครั้งก็ยังใช้ดีอยู่” เย่อวี๋หรานเห็นแววตาของทุกคนก็พูดออกมาเบา ๆ “พวกท่านเห็นหรือไม่ ครั้งนี้ข้าเอามีดทำครัวที่ใช้สับกระดูกมา เดิมทีมันก็หนักกว่ามีดทำครัวทั่วไป หลังมีดก็หนากว่า สับกระดูกได้สบาย นับประสาอะไรกับไม้กระดานแผ่นเดียว”
ครั้นพูดมาถึงตรงนี้นางก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่แน่ใจเล็กน้อย “อา พวกท่านว่ากระดูกแข็งกว่าหรือท่อนไม้แข็งกว่า?”
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสคาดไม่ถึงว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์จะถามคำถามนี้ จึงพากันตื่นตระหนกขึ้นมา
“ท่อนไม้กระมัง?”
“ไม่ใช่ น่าจะเป็นกระดูกหรือไม่?”
“อาจจะเป็นท่อนไม้ก็ได้ เก้าอี้นี่มีคนนั่ง และคนก็มีน้ำหนักมากถึงเพียงนั้นก็ยังไม่เป็นไร ก็น่าจะแข็งกว่านี่”
……
เย่อวี๋หรานจ้องมองไปที่พวกเขาตรง ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสตกใจกลัวจริง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเห็นนางใช้มือลูบสำรวจมีด ราวกับจะทดสอบว่ามันคมพอหรือไม่
รู้สึกเหมือนพวกเขาในยามปกติที่กำลังจะฆ่าไก่ ก็ล้วนลับคมมีดและลองทดสอบใบมีดเช่นนี้
“จูต้าเหนียง เช่นนั้นเจ้าว่าควรจะเริ่มจากสิ่งไหนก่อนดีหรือ?” เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสบตากันเพียงแวบเดียวก็ตัดสินใจ
