บทที่ 256 มารดาของต้าซุ่นมีพรสวรรค์
ไม่อาจทราบได้ว่าเป็นเพราะผลกระทบทางจิตใจหรือไม่ ครั้นหลิวต้าซุ่นถูกนางมองเช่นนั้นก็ถึงกับใจเต้นแรง
“อา! พามาแล้วก็พาเข้ามาเถอะ พอดีเลย จะได้ถามจูต้าเหนียงดูว่านางจะจัดการเรื่องนี้เช่นไร” เจ้าหน้าที่เผยใบหน้ายิ้มแย้มและหันไปมองทางเย่อวี๋หราน “เจ้าเห็นว่าเรื่องนี้…”
เย่อวี๋หรานเตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้ว เมื่อนางมาถึงหมู่บ้านสกุลหลิว ไม่ว่าจะคาดเดาแผนการของคนที่อยู่เบื้องหลังถูกต้องหรือไม่ เรื่องนี้นางก็ต้องออกมาเผชิญหน้าอยู่ดี
อา…แต่เดิมข้าไม่ได้ตั้งใจจะก่อปัญหา แต่ปัญหากลับมาหาถึงที่เช่นนี้ นางจะไปทำอะไรได้อีกเล่า?
“ได้จังหวะพอดี ข้าก็อยากจะถามเสียหน่อยว่าสรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับสกุลของพวกเจ้ากันแน่ ตอนกลางวันแสก ๆ พวกเจ้ายังกล้าลักพาตัวลูกชายและลูกสะใภ้ของข้า มันอะไรกัน นี่รังแกคนสกุลจูของข้าโดยไม่ไว้หน้ากันเลยหรือ?”
หลิวต้าซุ่นใจฝ่อ ครั้นถูกสายตาอีกฝ่ายจ้องมองมาก็ถึงกับทำให้หนังศีรษะชาหนึบ จำต้องพูดออกมาว่า “จูต้าเหนียง ท่านเข้าใจผิดแล้ว พวกเราหาได้มีเจตนาจะทำร้ายลูกชายและลูกสะใภ้ของท่าน ที่สำคัญคือพวกเขา…เป็นพวกเขาที่เข้ามาสอดเรื่องครอบครัวของพวกเรา ข้าใจร้อนไปชั่วขณะจึงเชิญพวกเขามาเป็นแขกของสกุลข้า”
“ใช่ แค่เชิญมาเป็นแขกเท่านั้น”
“หากไม่เชื่อ จูต้าเหนียงก็ลองดูที่พวกเขาสิ พวกเขาไม่มีบาดแผลตามตัวเลยแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะเป็นแขก คนจะมีสภาพ
