บทที่ 255 เจ้ากล้าตบข้า?!
“เจ้ากล้าตบข้า?!” หลินซื่อร้องไห้ออกมา คราวก่อนที่ตบนางก็ช่างเถอะ นางรู้ว่าตัวเองทำไม่ถูก
แต่คราวนี้นางผิดตรงไหน?
“จูซุ่นจิ่ง เจ้าทำเกินไปแล้ว! ฮือ ๆๆ…”
นางร้องไห้แล้ววิ่งออกไป
จูอู่เห็นแล้วก็ลอบโล่งอก วิ่งออกไปได้ก็ดีแล้ว สามารถวิ่งออกไปได้เช่นนี้ก็แสดงว่าอีกฝ่ายไม่ได้จะลงมือเด็ดขาดกับพวกเขา
เขาก็ไม่รู้ว่าหลินซื่อร้องไห้จริง ๆ หรือร้องไห้ปลอม ๆ กันแน่ แต่ขอเพียงช่วงยามวิกฤตผ่านพ้น อย่างมากหลังจบเรื่องค่อยโอ๋นางก็ได้
“ขอโทษด้วยนะ น้องชาย ถ้าไม่ตีเสียบ้าง นางก็ไม่รู้จักเชื่อฟัง นางก็เป็นแบบนี้ ปากพล่อยได้ทั้งวัน” จูอู่กล่าวกับหลิววั่งไฉ “พวกเจ้าไม่ต้องสนใจนาง ครอบครัวนี้ข้าใหญ่ที่สุด ข้าพูดคำไหนก็คำนั้น”
“เจ้าเป็นลูกผู้ชายตัวจริง!” หลิววั่งไฉยกนิ้วโป้งให้เขาอย่างเลื่อมใส
เขาโบกมือที่ซ่อนไว้ด้านหลัง ผู้ชายที่ถือมีดสองคนนั้นจึงเก็บมีดกลับไป
เมื่อสัญญาณอันตรายผ่านพ้น จูอู่ก็ยิ้มออกมาทั้งยังปลดเปลื้องความกดดันออกไป เขาโอบไหล่หลิววั่งไฉอย่างสนิทสนม “ผู้ชายคนไหนบ้างไม่ตีเมีย? ข้าเองก็แค่อายุยังน้อย ไม่สะดวกจะลงมือ ไม่อย่างนั้น อยู่ข้างนอกแบบนี้ ผู้หญิงมีสิทธิ์สอดปากด้วยหรือ แม่ข้าบอกว่าลูกผู้ชายสมควรสั่งสอนเมียของตัวเอง นี่เป็นเรื่องชอบด้วยเหตุผล”
“ถ้าข้าสั่งสอนเมียตัวเองได้ไม่ดี แม่ข้าก็จะมาจัดการข้าน่ะสิ”
จูอู่ลดเสียงลงราวกับกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน กระซิบข้างหูหล
