บทที่ 254 คนที่ทำได้ถึงขั้นนี้มีเพียงมารดาของเขาเท่านั้น
คำว่า ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ ทำให้คนจำนวนไม่น้อยถอยห่างออกไปอย่างครั่นคร้าม
ตอนนั้นมีคนไม่กล้าลงมือ เตรียมจะปล่อยคนแล้ว
แต่หลิวต้าซุ่นจะยอมปล่อยพวกเขาไปหรือ?
หลิวต้าซุ่นพูดขึ้นทันทีว่า “ไม่ได้ ปล่อยพวกเขาไปไม่ได้ หากไม่จับพวกเขาเอาไว้ในฐานะโจร ถ้าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์รู้ว่าพวกเจ้าแตะต้องลูกชายของนาง พวกเจ้าจะปัดความเกี่ยวข้องพ้นอย่างนั้นรึ? ยังไม่สู้จับคนเอาไว้ ถึงตอนนั้นก็ปัดเรื่องมาที่ข้า เท่านี้ก็เรียบร้อย”
เห็นอยู่เต็มสองตาว่าแผนการจวนจะสำเร็จลุล่วง เพียงรอให้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มาเยือน หลิวต้าซุ่นจะปล่อยให้แผนการล้มเลิกกลางคันได้อย่างไร?
เขารีบถามให้ชัดเจน
หลิววั่งไฉมีสีหน้ากระอักกระอ่วนยิ่งกว่าเดิม “ไอ้หยา พวกเจ้าก็อย่าถามเลยน่า พ่อข้าให้มาทวงคน พวกเจ้าขังลูกชายกับลูกสะใภ้ของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์เอาไว้ที่ไหน ไปพาคนออกมาก็พอแล้ว”
“หากพวกเจ้าไม่พูดให้ชัดเจน ข้าจะส่งคนให้ได้อย่างไร?”
“หรือพวกเจ้าอยากถูกพ่อข้าขับไล่ออกจากหมู่บ้านสกุลหลิว?”
“เจ้าข่มขู่ข้า?!” หลิวต้าซุ่นสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “เกิดอะไรขึ้น? มีปัญหาสินะ จะต้องมีปัญหาแน่นอน วั่งไฉ วันนี้เจ้าต้องพูดกับข้าให้ชัดเจน ถ้าพูดไม่ชัดเจนก็อย่าหวังเลยว่าจะพาคนไปได้ ข้าบอกเจ้าไว้เลย ถึงเจ้าจะเป็นลูกชายของเจ้าหน้าที่ แต่เจ้าก็ไม่ใช่เจ้าหน้าที่”
“เจ้า!” หลิววั่งไฉคิดไม่ถึงว่าอี
