บทที่ 252 หลินซื่อจิตใจเย็นเยือก
เย่อวี๋หรานรู้สึกแย่
ไม่รู้เหมือนกันว่าสองคนนี้มาเป็นผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ประจำหมู่บ้านได้อย่างไร
นางหยิบมีดออกมาจากในตะกร้าแล้วฟันลงบนเก้าอี้เสียงดัง
เสียงนี้ทำให้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านสกุลหลิวตกใจจนสะดุ้งโหยง
“ทำ ทำอะไรน่ะ?!”
“ข้าต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถาม ข้ามาทำธุระ ไม่ได้มาฟังพวกท่านทะเลาะกัน พวกท่านจะวิวาทกันตอนไหนก็เป็นเรื่องของพวกท่าน แต่ต้องจัดการธุระให้ข้าก่อน” เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างดุร้าย
ชั่วขณะนั้น เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสยังจะกล้าทะเลาะกันอีกหรือ ต่างก็รีบพูดว่า “เจ้าว่ามาเถอะ ว่ามาได้เลย”
“ใช่แล้ว เจ้าพูดมาเถอะ จัดการธุระย่อมเร่งด่วนกว่า”
หัวใจของทั้งคู่เต้นกระหน่ำ ตาจ้องเขม็งไปที่มีดบนเก้าอี้ รู้สึกว่าถ้าพวกเขาไม่ ‘ทำตัวดี ๆ’ พริบตาถัดไปมีดเล่มนั้นก็จะร่วงลงใส่ร่างของพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น
“ก่อนผู้อาวุโสจะมา ข้าพูดไปแล้ว ลูกชายกับลูกสะใภ้ของข้าหายตัวไปในหมู่บ้านสกุลหลิว ตอนนี้ข้ามาหาคน” เย่อวี๋หรานจ้องพวกเขาพลางกล่าวว่า “ข้าไม่สนว่าเกิดอะไรขึ้น ข้ามีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวเท่านั้น ข้าต้องการเห็นเจ้าห้ากับสะใภ้ห้าบ้านข้าโดยเร็วที่สุด”
นางพูดพลางล้วงธูปแท่งหนึ่งออกมาจากในตะกร้า หักครึ่งแล้วจุดธูปทันที
“ถ้าข้าไม่ได้เห็นเจ้าห้ากับสะใภ้ห้าก่อนธูปครึ่งก้านนี้จะมอดดับ” เย่อวี๋หรานข่มขู่ “ผลลัพธ์เป็นอย่างไร พวกท่านคงรู้กระจ่างดีกว่า
