บอกพวกเจ้าตั้งกี่ครั้งแล้วว่าพวกเจ้าเป็นเด็กผู้หญิง ต้องระวังวาจาความประพฤติของตัวเองให้มาก ตอนเล็กขโมยเข็ม โตมาก็ควรจะเลิกได้แล้วกระมัง?”
“ไม่ใช่นะ ท่านแม่ พวกข้าแค่…อยากส่งน้ำให้ท่านน้ารองเจ้าค่ะ” ลูกสาวคนรองเอ่ยเสียงเบาหวิว
“ไม่ให้ส่ง” หลินต้าเม่ยกล่าว “ไม่กลัวว่าย่าของพวกเจ้ามาเจอเข้าแล้วเอาพวกเจ้าไปขายหรือไร รู้จักทำตัวสงบเสงี่ยมให้ข้าเสียบ้าง”
ภายในเล้าหมูที่ว่างเปล่า หลินซื่อที่เหม็นจนแทบจะเป็นลมไปแล้วถึงกับจิตใจเย็นเยือก
นี่คือพี่สาวของนางงั้นหรือ?!
ข้ามาหมู่บ้านสกุลหลิวก็เพื่อนาง แต่นางกลับทำกับข้าเช่นนี้?!
หลินซื่อได้ยินแล้ว จูอู่ก็ย่อมได้ยินเช่นกัน เขาหันมาถลึงตาใส่หลินซื่อ เห็นหรือยัง นี่ก็คือพี่สาวของเจ้า!
หลินซื่อไม่กล้ามองเขา นางน้อยใจจนขอบตาแดงก่ำ ตกลงแล้วนางมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่?
หลิวต้าซุ่นจะทราบได้อย่างไรว่าทำไมหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์จึงมาไม่ถึงเรือนเขาเสียที? เขารอจนเริ่มเมื่อยแล้วจึงวางจอบที่ยกค้างไว้รอท่าลงมา “ท่านแม่ พวกเราไปดูสักหน่อยดีหรือไม่ขอรับ?”
“เจ้าไปดู ที่เรือนก็ไม่มีผู้ชายแล้ว ด้วยนิสัยของพ่อเจ้า เจ้าคิดว่าเขาใช้การได้งั้นหรือ?” มารดาของหลิวต้าซุ่นกล่าวพลางถลึงตาใส่สามีของตัวเอง
พ่อเฒ่าหลิวเงียบปากไม่เอ่ยคำ เอาแต่แบกจอบยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเรือน
เขายกมานานพอสมควรแล้ว แขนเริ่มเมื่อย จึงเอียงไปพิงผนังเล็กน้อย
แม้จะเป็นเช่นนี้ มารดาของหลิวต้าซุ่นเห็นเข้าก็
